การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาโปรแกรมการให้การศึกษาแก่ผู้ปกครองในการให้ความช่วยเหลือตั้งแต่แรกเริ่มแบบครอบครัวเป็นฐานสำหรับเด็กสมองพิการ ประชากรเป็นผู้ปกครองของเด็กสมองพิการซึ่งเป็นเด็กที่มีอายุตั้งแต่แรกเกิดถึงสองปี และมีพัฒนาการอยู่ในระหว่างขั้นชันคอและพลิกตะแคงตัว และมารับบริการรักษาที่โรงพยาบาลของรัฐในภาคอีสาน ตัวอย่างประชากรที่เป็นกรณีศึกษา เป็นผู้ปกครองเด็กสมองพิการที่มารับบริการที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้มาด้วยการสุ่มแบบบังเอิญ (Accidental Sampling)จำนวนทั้งสิ้น 4 คน 3 ครอบครัว ผลการทดลองใช้โปรแกรมฯ พบว่า 1) ผู้ปกครอง 3 คน จาก 4 คน มีค่าร้อยละของคะแนนความถูกต้องในการให้ความช่วยเหลือเด็กในระยะก่อนการทดลองต่ำกว่าร้อยละ 50 2) ผู้ปกครองทุกคนมีค่าร้อยละของคะแนนความถูกต้องในการให้ความช่วยเหลือเด็กสูงขึ้นกว่าเดิมและสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ75 ในระยะระหว่างและหลังการทดลอง ทั้งนี้ ค่าร้อยละของคะแนนของแต่ละคนแตกต่างกันไปตามค่าร้อยละของคะแนนในระยะก่อนการทดลอง 3) ผู้ปกครองมีค่าร้อยละของจำนวนครั้งในการให้ความช่วยเหลือเด็กในระยะระหว่างและหลังการทดลองสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 65 โปรแกรมฯ ที่ปรับปรุงแล้วเป็นโปรแกรมที่ให้บริการเสริมนอกเหนือจากการให้ความช่วยเหลือเด็กสมองพิการตามปกติของหน่วยงาน ประกอบด้วย แนวคิดพื้นฐาน หลักการ วัตถุประสงค์กลุ่มเป้าหมาย เนื้อหาในโปรแกรม วิธีดำเนินการซึ่งมี 4 ขั้นได้แก่ ขั้นเตรียมการ ขั้นสอน ขั้นให้ฝึกปฏิบัติด้วยตนเองและขั้นติดตามและประเมินผล และการประเมินผลการดำเนินการรวมทั้งอุปกรณ์และสื่อประกอบการใช้โปรแกรมฯ ได้แก่ คู่มือผู้ใช้โปรแกรมฯ จำนวน 6 เล่ม คู่มือผู้ปกครองจำนวน 2 เล่มแบบฝึกจำนวน 9 ชุดย่อย ตุ๊กตาผ้า ของเล่นเด็ก กล่องเก็บอุปกรณ์และสื่อประกอบการใช้โปรแกรมฯ ป้ายบันทึกจำนวนครั้งในการฝึกเด็กที่บ้าน และถุงผ้าสำหรับเก็บคู่มือผู้ปกครองและแบบฝึก