วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540

พัฒนาโปรแกรมการให้การศึกษาแก่ผู้ปกครองในการให้ความช่วยเหลือ ตั้งแต่แรกเริ่มแบบครอบครัวเป็นฐานสำหรับเด็กสมองพิการ ประชากรเป็นผู้ปกครองของเด็กสมองพิการซึ่งเป็น เด็กที่มีอายุตั้งแต่แรกเกิดถึงสองปี และมีพัฒนาการอยู่ในระหว่างขั้นชันคอและพลิกตะแคงตัว และมารับบริการรักษาที่โรงพยาบาลของรัฐในภาคอีสาน ตัวอย่างประชากรที่เป็นกรณีศึกษา เป็นผู้ปกครองเด็กสมองพิการที่มารับบริการที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้มาด้วยการสุ่มแบบบังเอิญ (Accidental Sampling) จำนวนทั้งสิ้น 4 คน 3 ครอบครัว ผลการทดลองใช้โปรแกรมฯ พบว่า 1) ผู้ปกครอง 3 คน จาก 4 คน มีค่าร้อยละของคะแนนความถูกต้องในการให้ความช่วยเหลือเด็ก ในระยะก่อนการทดลองต่ำกว่าร้อยละ 50 2) ผู้ปกครองทุกคน มีค่าร้อยละของคะแนนความถูกต้องในการให้ความช่วยเหลือเด็ก สูงขึ้นกว่าเดิมและสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 75 ในระยะระหว่างและหลังการทดลอง ทั้งนี้ค่าร้อยละของคะแนนของแต่ละคนแตกต่างกันไป ตามค่าร้อยละของคะแนนในระยะก่อนการทดลอง 3) ผู้ปกครองมีค่าร้อยละของจำนวนครั้งในการให้ความช่วยเหลือเด็ก ในระยะระหว่างและหลังการทดลองสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 65 โปรแกรมฯ ที่ปรับปรุงแล้วเป็นโปรแกรมที่ให้บริการเสริม นอกเหนือจากการให้ความช่วยเหลือเด็กสมองพิการตามปกติของหน่วยงาน ประกอบด้วย แนวคิดพื้นฐาน หลักการ วัตถุประสงค์ กลุ่มเป้าหมาย เนื้อหาในโปรแกรม วิธีดำเนินการซึ่งมี 4 ขั้น ได้แก่ ขั้นเตรียมการ ขั้นสอน ขั้นให้ฝึกปฏิบัติด้วยตนเองและขั้นติดตามและประเมินผล และการประเมินผลการดำเนินการ รวมทั้งอุปกรณ์และสื่อประกอบการใช้โปรแกรมฯ ได้แก่ คู่มือผู้ใช้โปรแกรมฯ จำนวน 6 เล่ม คู่มือผู้ปกครองจำนวน 2 เล่ม แบบฝึกจำนวน 9 ชุดย่อย ตุ๊กตาผ้า ของเล่นเด็ก กล่องเก็บอุปกรณ์และสื่อประกอบการใช้โปรแกรมฯ ป้ายบันทึกจำนวนครั้งในการฝึกเด็กที่บ้าน และถุงผ้าสำหรับเก็บคู่มือผู้ปกครองและแบบฝึก