การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาล โดยเปรียบเทียบพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาลระหว่างกลุ่มที่ได้รับการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาลกับกลุ่มที่มีการเรียนการสอนปกติตามประมวลรายวิชาโดยไม่ได้รับการฝึกโดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมกลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้าจันทบุรี จำนวน 40 คน ที่มีคะแนนแบบประเมินพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาลต่ำกว่า 50% แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 20 คน และกลุ่มควบคุม 20 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบประเมินพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม และโปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่ามัธยฐานค่าเบี่ยงเบนควอไทล์ The Wilcoxon Matched PairsSigned-Ranks Test และ The Mann-Whitney U Testผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. พฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ได้รับการฝึกโดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. พฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ได้รับการฝึกโดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมมากกว่ากลุ่มที่มีการเรียนการสอนปกติตามประมวลรายวิชาโดยไม่ได้รับการฝึกโดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมที่เหมาะสมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. พฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ได้รับการฝึกโดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมในระยะ 2 สัปดาห์หลังการฝึกมากกว่าระยะหลังการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01