วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540

ศึกษาผลของการใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม สำหรับนักศึกษาพยาบาล โดยเปรียบเทียบพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม ของนักศึกษาพยาบาล ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม โดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม สำหรับนักศึกษาพยาบาล กับกลุ่มที่มีการเรียนการสอนปกติตามประมวลรายวิชา โดยไม่ได้รับการฝึกโดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี จำนวน 40 คน ที่มีคะแนนแบบประเมินพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม สำหรับนักศึกษาพยาบาลต่ำกว่า 50% แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 20 คน และกลุ่มควบคุม 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบประเมินพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม และโปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออก ที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษาพยาบาล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่ามัธยฐาน ค่าเบี่ยงเบนควอไทล์ The Wilcoxon Matched Pairs signed-Ranks Test และ The Mann-Whitney U Test ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. พฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม ของนักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ได้รับการฝึก โดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมมากขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. พฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม ของนักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ได้รับการฝึก โดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม มากกว่ากลุ่มที่มีการเรียนการสอนปกติตามประมวลรายวิชา โดยไม่ได้รับการฝึกโดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออก ที่เหมาะสมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. พฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสมของนักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ได้รับ การฝึกโดยใช้โปรแกรมการฝึกพฤติกรรมการแสดงออกที่เหมาะสม ในระยะ 2 สัปดาห์หลังการฝึกมากกว่าระยะหลังการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01