วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษาลักษณะคำยืมและการเปลี่ยนแปลงคำยืมภาษาบาลี-สันสกฤตที่ใช้ในมหาชาติคำหลวง กัณฑ์ทศพร ชูชก และกุมาร วิทยานิพนธ์นี้แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 กล่าวถึงลักษณะการเปลี่ยนแปลงคำยืมจากภาษาบาลี-สันสกฤตมาสู่ภาษาไทยที่ใช้ในมหาชาติคำหลวงทั้งทางรูปลักษณ์ ไวยากรณ์ และความหมายตามลำดับ ส่วนที่ 2 กล่าวถึงลักษณะสำคัญของคำยืมภาษาบาลี-สันสกฤตที่ใช้ในมหาชาติคำหลวง ผลการศึกษาพบว่าคำยืมภาษาบาลี-สันสกฤตที่ใช้ในมหาชาติคำหลวงมีการเปลี่ยนแปลงทางเสียงเป็นอย่างมาก การเปลี่ยนแปลงทางเสียงเป็นการปรับลักษณะทางเสียงของภาษาบาลี-สันสกฤตให้กลายเป็นไทยโดยไม่คำนึงความถูกต้องของการออกเสียงตามรูปเขียนในภาษาบาลี-สันสกฤตเดิม การเปลี่ยนแปลงทางไวยากรณ์เป็นการเปลี่ยนแปลงชนิดของคำและการเรียงคำ การเปลี่ยนแปลงทางความหมาย เป็นการเบี่ยงเบนความหมายที่ใช้ในภาษาเดิมมาเป็นความหมายใหม่ และการขยายความหมายเดิมให้กว้างออก นอกจากนี้ยังพบว่ามหาชาติคำหลวงนิยมใช้คำที่ยืมมาจากภาษาสันสกฤตมากกว่าคำที่ยืมมาจากภาษาบาลีความนิยมเช่นที่กล่าวนี้ทำให้มีการสร้างคำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษาสันสกฤตขึ้นใช้เฉพาะ และใช้คำยืมภาษาสันสกฤตในการแปลคาถาภาษาบาลีเนื้อเรื่องเกี่ยวเนื้องกับพุทธศาสนาทำให้การใช้ศัพท์ การผูกศัพท์ขึ้นใช้และการใช้ความหมายของศัพท์มหาชาติคำหลวงมีลักษณะทางพุทธศาสนาโดยมากและลักษณะฉันทลักษณ์ส่วนใหญ่ที่เป็นร่าย อำนวยให้สามารถสร้างคำที่ใช้สมาสยาว ๆ ได้