เนื่องจากทรรศนะของผู้ศึกษาพุทธจริยศาสตร์เถรวาทมีแตกต่างกันไปและบางท่านมองว่า มีลักษณะเป็นอัตนิยม งานวิจัยนี้จึงพยายามศึกษาเพื่อที่จะตอบปัญหาว่าพุทธจริยศาสตร์เถรวาทเป็นอัตนิยมหรือไม่? ผลจากงานวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่า อัตนิยมมีหลายความหมาย แต่ที่ใช้เพื่อประกอบการตอบปัญหาที่ตั้งไว้นั้น เป็นความหมายทางจริยศาสตร์หรืออัตนิยมทางจริยศาสตร์ซึ่งหมายถึง ทรรศนะที่ถือว่ามนุษย์ควรแสวงหาผลประโยชน์แก่ตนและคนที่เป็นญาติมิตรพวกพ้อง ในการพิจารณาประเด็นปัญหาที่ว่า พุทธจริยศาสตร์เถรวาทเป็นอัตนิยมหรือไม่? นั้น ได้แบ่งพุทธจริยศาสตร์เถรวาทออกเป็น 2 ระดับ คือ ระดับโลกิยะ ซึ่งมีเนื้อหาคำสอนที่มุ่งให้แสวงหาประโยชน์ทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น แต่มีเนื้อหาคำสอนในบางที่ เช่น กามโภคีบุคคล 10 ซึ่งมีบางประเภทที่แสวงหาเฉพาะผลประโยชน์ส่วนตัวและพระพุทธเจ้าก็ทรงถือว่าเป็นความดีในระดับหนึ่งคือ รู้จักใช้สิ่งนั้นให้เป็นประโยชน์แก่ตนเองและพระพุทธเจ้า โดยนัยนี้ จึงดูเหมือนจะเป็นอัตนิยม แต่เมื่อศึกษาดูพุทธจริยศาสตร์เถรวาทระดับโลกิยะทั้งระบบแล้ว จะเห็นว่าไม่เป็นอัตนิยมส่วนในอีกระดับหนึ่ง คือระดับโลกุตตระ ซึ่งมีเนื้อหา คำสอนมุ่งให้แสวงหาผลประโยชน์ทางใจทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น ได้แก่ การกำจัดกิเลส คือความโลภ โกรธ หลง ซึ่งจะนำพาตนเข้าสู่ภาวะนิพพาน อันเป็นความสุขหรือประโยชน์อย่างยิ่ง ซึ่งจุดนี้หลายท่านมองว่า มีลักษณะเป็นอัตนิยม แต่แท้ที่จริงแล้วไม่เป็น เพราะมีเนื้อหาแตกต่างจากอัตนิยมโดยสิ้นเชิง คำตอบสำหรับประเด็นปัญหานี้ อาจสรุปได้ว่า พุทธจริยศาสตร์เถรวาทระดับโลกิยะบางประการ ดูเหมือนจะเป็นอัตนิยม แต่ไม่เป็น ส่วนพุทธจริยศาสตร์เถรวาทระดับโลกุตตระไม่อาจจัดได้ว่าเป็นอัตนิยม