สิ่งแวดล้อมมีความสำคัญต่อมนุษย์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เมื่อมีปัญหาสิ่งแวดล้อม เกิดขึ้นย่อมส่งผลกระทบต่อมนุษย์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จึงทำให้มนุษย์ตั้งคำถามว่าปัญหา สิ่งแวดล้อมนั้นเกิดขึ้นเพราะสาเหตุใดและมนุษย์ควรจะแก้ไขปัญหาดังกล่าวนั้นอย่างไร กระทั่งนำไปสู่กระแสแนวคิดเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมที่หลากหลายในสังคม งานวิจัยนี้จึงมีจุดประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมของทฤษฎี ตะวันตก 3 ทฤษฎีได้แก่ ทฤษฎีที่ยึดมนุษย์เป็นจุดศูนย์กลาง ทฤษฎีที่ยึดชีวิตเป็นจุด ศูนย์กลาง และทฤษฎีนิเวศวิทยาแนวลึก โดยเปรียบเทียบกับแนวคิดจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม ของพระพุทธศาสนาเถรวาท ซึ่งใช้วิธีการศึกษาค้นคว้าจากหนังสือและเอกสารที่เกี่ยวข้อง ผลการวิจัยพบว่า ทฤษฎีที่ยึดมนุษย์เป็นจุดศูนย์กลางถือว่ามนุษย์เท่านั้นเป็นสิ่ง ที่มีคุณค่าทางจริยธรรม สิ่งแวดล้อมไม่มีคุณค่าทางจริยธรรม แต่พระพุทธศาสนาเถรวาท ถือว่ามนุษย์และสิ่งแวดล้อมมีคุณค่าทางจริยธรรม ประการต่อมาทฤษฎีที่ยึดมนุษย์เป็น จุดศูนย์กลางมีท่าทีไม่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม แต่พระพุทธศาสนาเถรวาทมีท่าทีที่เป็นมิตร กับสิ่งแวดล้อม ประการที่สามทฤษฎีที่ยึดมนุษย์เป็นจุดศูนย์กลาง ถือว่าการอนุรักษ์เป็นไป เพื่อผลประโยชน์ของมนุษย์ในระยะยาวเท่านั้นที่มิใช่เพื่อสิ่งแวดล้อม แต่พระพุทธศาสนา เถรวาทถือการอนุรักษ์เพื่อการดำรงอยู่ของสิ่งแวดล้อมเป็นหลัก นอกจากนี้แนวคิด จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมของทฤษฎีที่ยึดชีวิตเป็นจุดศูนย์กลางและทฤษฎีนิเวศวิทยาแนวลึก มีความคล้ายคลึงกันกับแนวคิดของพระพุทธศาสนาเถรวาทในประเด็นดังที่กล่าวแล้ว