การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาถึงปัญหาข้อกฎหมายและปัญหาใน ทางปฏิบัติขององค์กรปกครองท้องถิ่นในรูปสุขาภิบาล ตามพระราชบัญญัติสุขาภิบาลพ.ศ.2495 และกฎหมายอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ผลการวิจัยพบว่าปัญหา อุปสรรคของสุขาภิบาลได้แก่ กรณีปัญหา 1.เรื่องบุคลากร 2.เรื่องงบประมาณและการคลัง 3.เรื่องการจัดองค์กรในรูปคณะกรรมการ 4.เรื่องอำนาจหน้าที่ของสุขาภิบาล 5. เรื่องการกำกับดูแลสุขาภิบาล ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะว่า ปัญหาเรื่องบุคลากร ควรจะมีการเพิ่มประสิทธิภาพของบุคลากรที่มีอยู่ รัฐควรให้เงินอุดหนุนเพื่อจ้างพนักงานสุขาภิบาลเพิ่ม โดยรัฐควบคุมการสรรหาบุคคลเข้าเป็นพนักงานสุขาภิบาล เกี่ยวกับปัญหาเรื่องงบประมาณและการคลัง แก้ไขได้โดยการปรับปรุงประสิทธิภาพ การจัดเก็บรายได้ รัฐควรเพิ่มประเภทรายได้ของสุขาภิบาล และขยายฐานภาษีที่จัดเก็บให้กว้างขึ้น ในส่วนของปัญหาเรื่องการจัดองค์กรในรูปคณะกรรมการ ควรให้สุขาภิบาลทุกแห่งมีประธานกรรมการสุขาภิบาลมาจากการเลือกตั้ง สำหรับปัญหาเรื่องอำนาจหน้าที่ของสุขาภิบาลรัฐควรลดหน้าที่ของสุขาภิบาลลงเพื่อให้สุขาภิบาลปฏิบัติหน้าที่ได้เหมาะสมกับจำนวนบุคลากรและรายได้ เกี่ยวกับปัญหาการกำกับดูแลสุขาภิบาลรัฐควรให้สุขาภิบาลดำเนินกิจการโดยอิสระ รัฐลดการกำกับดูแลที่เข้มงวดลงเพียงกำกับดูแลความชอบด้วยกฎหมายเท่านั้น นอกจากนี้ได้มีการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลขึ้น ซึ่งจะเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มาแทนที่สุขาภิบาล ส่วนสุขาภิบาล ก็จะยกฐานะเป็นเทศบาล ปัญหาของสุขาภิบาลก็จะหมดไป