การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มต่อการยอมรับตนเองของเด็กกำพร้า โดยมีสมมติฐานในการวิจัยดังนี้1)เด็กกำพร้าที่เข้าร่วมกลุ่มการปรึกษาเชิงจิตวิทยา จะมีคะแนนการยอมรับตนเองสูงกว่าก่อนการเข้าร่วมกลุ่ม 2)เด็กกำพร้าที่เข้าร่วมกลุ่มการปรึกษาเชิงจิตวิทยา จะมีคะแนนการยอมรับตนเองสูงกว่าเด็กกำพร้าที่ไม่ได้เข้าร่วมกลุ่ม กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กกำพร้าซึ่งอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กหญิงบ้านราชวิถีที่มีคะแนนจากแบบวัดการยอมรับตนเองต่ำกว่าคะแนนในตำแหน่งเปอร์เซนต์ไทล์ที่ 25 (79 คะแนนจากคะแนนเต็ม 150 คะแนน) และสมัครใจเข้าร่วมการวิจัยจำนวน 16 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 8 คน และกลุ่มควบคุม 8 คน กลุ่มทดลองเข้าร่วมกลุ่มการปรึกษาเชิงจิตวิทยาสัปดาห์ละ 2ครั้ง ครั้งละ 2 ชั่วโมง ต่อเนื่องกัน 10 ครั้ง รวมเป็นเวลา 20 ชั่วโมงการวิจัยครั้งนี้ใช้แบบการวิจัยที่มีกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม มีการทดสอบก่อนและหลังการทดลอง (Control Group Pretest-Postest Design)โดยผู้วิจัยเป็นผู้นำกลุ่มตามแนวของ Ohlsen เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบวัดการยอมรับตนเองที่ผู้วิจัยได้แปลและดัดแปลงมาจากแบบวัดการยอมรับตนเองของ Berger วิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยของคะแนนการยอมรับตนเองด้วยวิธีทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1)เด็กกำพร้าวกลุ่มทดลองภายหลังเข้าร่วมกลุ่ม มีคะแนนจากแบบวัดการยอมรับตนเองสูงกว่าก่อนการเข้าร่วมกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2)เด็กกำพร้ากลุ่มทดลองภายหลังเข้าร่วมกลุ่มมีคะแนนจากแบบวัดการยอมรับตนเองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05