การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมความคิดเห็นที่สอดคล้องเป็นอันดับหนึ่งอันเดียวกันในกลุ่มผู้เชี่ยวชาญปัญหาเด็กเร่ร่อนที่เกี่ยวกับรูปแบบของการช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนในประเทศไทยตามเกณฑ์อายุการ ศึกษาและสิ่งแวดล้อมให้เป็นที่ประจักษ์ ประกอบด้วยข้อความที่เป็นรูปแบบต่าง ๆ 352 ข้อความ โดยได้จากการเสนอของผู้เชี่ยวชาญ 20 คน ซึ่งใช้เทคนิคเดลฟาย(Delphi Technique) เก็บรวบรวมข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบของการช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนในประเทศไทยที่สำคัญ 14 ด้าน คือ 1. หลักการทำงานให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนมีหลักการทำงานทั่วไป หลักการทำงานให้การช่วยเหลือดเด็กเร่ร่อนอายุ7-12 ปี และหลักการทำงานให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนอายุ 13-18 ปี2. หลักการทำงานภาคสนามให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อน 3. หลักการทำงานบ้านสงเคราะห์ให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อน 4. คุณลักษณะที่ดีของผู้ทำงานให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อน 5. ทัศนคติของผู้ทำงานให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อน 6. การเพิ่มประสิทธิภาพของผู้ทำงานให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อน 7. การรณรงค์ให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อน 8. การประสานงานให้การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อน 9. การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนอายุ 7-12 ปี มีวิชาสามัญ วิธีการสอนวิชาสามัญ และ สิ่งแวดล้อมที่เอื้อให้เด็กมีการศึกษาวิชาสามัญ 10. การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนอายุ 7-12 ปี ในเรื่องการพัฒนาอารมณ์ มีการพัฒนาอารมณ์ วิธีการพัฒนาอารมณ์และสิ่งแวดล้อมที่เอื้อให้เด็กมีการพัฒนาอารมณ์ 11. การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนอายุ 7-12 ปี ในเรื่องการฝึกทักษะอาชีพ มีทักษะอาชีพวิธีการฝักหัดทักษะอาชีพและ สิ่งแวดล้อมที่เอื้อให้เด็กมีการฝึกทักษะอาชพี 12. การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนอายุ 13-18ปี ในเรื่องการศึกษาวิชาสามัญ วิธีการสอนวิชาสามัญและสิ่งแวดล้อมที่เอื้อให้เด็กมีการศึกษาวิชาสามัญ 13. การช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนอายุ 13-18 ปีในเรื่องการพัฒนาอารมณ์ มีการพัฒนาอารมณ์ วิธีการพัฒนาอารมณ์และสิ่งแวดล้อมที่เอื้อให้เด็กมีการพัฒนาอารมณ์ 14. การช่วยเหลือเด็กเร่รอ่นอายุ 13-18 ปี ในเรื่องการฝึกทักษะอาชีพ มีทักษะอาชีพ วิธีการฝีกทักษะอาชีพและสิ่งแวดล้อมที่เอื้อให้เด็กมีการฝืกทักษะอาชีพ