การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการเรียนรู้จากผลกรรมของตัวแบบเพื่อลดพฤติกรรมก้าวร้าวของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเมืองพัทยา กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเมืองพัทยา 3 (วัดสว่างฟ้าพฤฒาราม) ที่มีคะแนนพฤติกรรมก้าวร้าวตั้งแต่ 15คะแนนขึ้นไป จำนวน 12 คนสุ่มอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 6 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบบันทึกพฤติกรรมก้าวร้าว และโปรแกรมตัวแบบโดยเสนอโปรเเกรมตัวแบบ จำนวน 7 ครั้ง ครั้งละ 50 นาที การเก็บข้อมูลแบ่งเป็น 3 ระยะคือ ระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลการทดลอง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่ม และหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม (Repeated-Measures Analysis of Variance : One between-Subjects Variable and One within-Subjects Variable) และทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่แบบนิวแมน-คูลส์ (Newman-Keuls Method) ผลการวิจัยพบว่า มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองกับระยะเวลาของการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นักเรียนที่ได้รับตัวแบบมีพฤติกรรมก้าวร้าวต่ำกว่ากลุ่มควบคุมในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และนักเรียนที่ได้รับตัวแบบมีพฤติกรรมก้าวร้าวในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลต่ำกว่าระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และนักเรียนที่ได้รับตัวแบบมีพฤติกรรมก้าวร้าวในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลการทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05