ประเทศไทยในสภาวะปัจจุบันมีการเปลี่ยนแปลงในหลายๆ ด้านทั้งด้านเศรษฐกิจสังคม รวมถึง เทคโนโลยี เพื่อการพัฒนาประเทศให้ทัดเทียมนานาประเทศ ได้ต้องพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ให้มีคุณภาพ การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ให้ดีได้ ต้องเริ่มตั้งแต่การพัฒนาทารก มารดาจึงเป็นบุคคลสำคัญยิ่งของการ พัฒนานี้ โดยการเลี้ยงดูบุตรให้เจริญเติบโตหรือมีพัฒนาการที่ดี ทั้งทางด้านร่างกาย สติปัญญา บุคลิกภาพ อารมณ์ สังคมและจริยธรรมจะทำให้เขาเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพชีวิตที่ดีของสังคมไทย เป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศชาติต่อไปในอนาคต แทนการก่อปัญหา สังคม และปัญหาสาธารณสุข ดังนั้นการวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์หลัก เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษา โดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีความสามารถตนเอง เพื่อพัฒนาศักยภาพมารดาต่อการเสริมสร้างคุณภาพบุตร ตั้งแต่อยู่ในครรภ์ กลุ่มทดลองเป็นมารดาตั้งครรภ์ที่มาฝากครรภ์ ณ วิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพ มหานคร และวชิรพยาบาล จำนวน 80 คน เลือกมาตามเกณฑ์ที่ผู้วิจัยกำหนดไว้โปรแกรมสุขศึกษา เน้นการอบรมกลุ่มย่อย การบรรยายแบบกลุ่ม ใช้ตัวแบบ การสาธิตและฝึกทักษะการปฏิบัติ กรณี ศึกษา ระยะเวลาดำเนินการทดลอง ตั้งแต่วันที่ 27 ตุลาคม 2542 ถึง 27 มีนาคม 2543 เก็บ รวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม การซักถามหรือการถามตอบ สนทนากลุ่ม ก่อนและหลัง วิเคราะห์ ข้อมูลโดยใช้สถิติ Paired Sample t-test ผลการวิจัยพบว่าโปรแกรมสุขศึกษา ที่ประยุกต์ใช้ทฤษฎีความสามารถตนเองมาจัดกิจกรรม อบรมมารดาตั้งครรภ์ ตัวอย่างสามารถทำให้มารดาตั้งครรภ์รับรู้ความสามารถตนเอง มีความคาดหวัง ในผลลัพธ์ และพฤติกรรมการเสริมสร้างคุณภาพบุตรในครรภ์ได้ดีมากกว่าก่อนการทดลองทั้งกลุ่มมารดา ครรภ์แรกและกลุ่มมารดาครรภ์หลัง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ดังนั้นการพัฒนาการรับรู้ ความสามารถของกลุ่มมารดาต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตบุตรตั้งแต่อยู่ในครรภ์ จึงเป็นประเด็นที่มี ประโยชน์และมีความเป็นไปได้ในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อย่างยั่งยืนของประเทศ หน่วยงาน อื่นที่รับผิดชอบต่อการให้บริการสุขภาพแก่หญิงตั้งครรภ์ จึงควรนำโปรแกรมสุขศึกษานี้ไป ประยุกต์ดำเนินงานในหน่วยงานของตน เพื่อร่วมมือกันพัฒนาสังคมไทยต่อไป