การศึกษาวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกี่ยวกับลักษณะและการเปรียบเทียบลักษณะแรงจูงใจในการเล่นกีฬาฟุตบอลของนักฟุตบอลเยาวชน โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาจำนวน 120 คน (ชาย 70 คน หญิง 50 คน) ที่เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลที่จัดโดยสำนักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ กระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถามที่ได้รับการแปลและพัฒนาโดยพีรเจต ริ้วทอง (2537) จากแบบสอบถามวัดแรงจูงใจภายในและภายนอกของไวส์ (Weiss, Bredimeier & Shewehuk, 1985) เพื่อวัดลักษณะแรงจูงใจและเพื่อใช้ในการเปรียบเทียบความแตกต่างของลักษณะแรงจูงใจระหว่างเพศและระดับความสามารถ (ตัวจริงและตัวสำรอง) ค่าที่ได้จากการทดสอบหาความเชื่อมั่นของแบบทดสอบเท่ากับ .83 ผลการวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้ค่าสถิติค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน พบว่า นักกีฬาเพศชายและเพศหญิง มีลักษณะของแรงจูงใจในการเล่นฟุตบอลเป็นแบบภายในและนักกีฬาตัวจริงและตัวสำรองก็มีลักษณะของแรงจูงใจเป็นแบบภายในเช่นกัน จากการวิเคราะห์เพื่อทดสอบความแตกต่างโดยใช้สถิติการหาค่าขนาดของผล (Effect Size) พบว่า ทั้งเพศชายและระดับความสามารถ (ตัวจริงและตัวสำรอง) ของนักกีฬาฟุตบอลเยาวชนระดับมัธยมศึกษามีลักษณะของแรงจูงใจที่แตกต่างกันระดับน้อย นักกีฬาเยาวชนเหล่านี้เข้าร่วมการเล่นกีฬาฟุตบอลจากความรู้สึกที่คิดว่าเป็นสิ่งที่ดี มีประโยชน์ต้องการเรียนรู้และพัฒนาให้มีความสามารถยิ่งขึ้นไป