วิทยานิพนธ์นี้เป็นการศึกษาเพื่อทดสอบว่าเรื่องขำขันสามารถช่วยให้ นักศึกษาเรียนรู้คำศัพท์ที่มีหลายความหมายได้หรือไม่โดยการเปรียบเทียบการวัดผล จากการทำแบบทดสอบก่อนและหลังการใช้สื่อการเรียนที่เป็นชุดเดียวกันของนักศึกษา เรื่องขำขันที่ใช้ในสื่อการเรียนนี้ได้คัดเลือกมาจากแหล่งต่างๆเช่น หนังสือ รวมเรื่องขำขัน, อินเตอร์เน็ต, และหนังสือพิมพ์ โดยเรื่องขำขันแต่ละเรื่องจะมี คำศัพท์ที่มีหลายความหมายอยู่อย่างน้อยหนึ่งคำ และเพื่อเป็นการทำให้การศึกษา นี้เป็นที่น่าสนใจมากขึ้นและเป็นการส่งเสริมให้เกิดการเรียนรู้แบบพึ่งตนเอง ผู้ทำวิจัยจึงจัดทำให้สื่อการสอนอยู่ในรูปแบบเชิงเว็บไซด์และยังได้มีการจัดให้ มีหน้าต่างเชื่อมโยงหลายมิติซึ่งมีคำอธิบายพร้อมตัวอย่างการใช้ของคำศัพท์แต่ละ คำในปริบทไว้ กลุ่มประชากรตัวอย่างในการทำวิจัยครั้งนี้เป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีจำนวน 4 คน การทดลองนี้ใช้เวลารวม ทั้งสิ้น 6 สัปดาห์ต่อเนื่อง โดยในสัปดาห์แรกได้จัดให้กลุ่มประชากรตัวอย่าง ทั้งหมดทำแบบทดสอบก่อนการใช้สื่อการเรียนแล้วในสัปดาห์ถัดไปจึงให้กลุ่มประชากร ตัวอย่างเริ่มใช้สื่อการเรียนจนกระทั่งครบ 4 สัปดาห์และในสัปดาห์สุดท้ายจึงให้ ทำแบบทดสอบหลังการใช้สื่อ แล้วจึงนำผลของแบบทดสอบทั้งสองครั้งมาเปรียบเทียบกัน เพื่อดูการพัฒนาความเข้าใจคำศัพท์ที่มีหลายความหมายของนักศึกษาแต่ละคน จากผลของงานวิจัยนี้พบว่านักศึกษาทุกคนมีการพัฒนาในเกณฑ์ที่น่าพอใจ ผลของการสัมภาษณ์ได้แสดงการตอบรับเชิงบวกจากนักศึกษาในเรื่องของการใช้เรื่อง ขำขันเพื่อการสอนคำศัพท์รวมทั้งรูปแบบเชิงเว็บไซด์และรูปแบบการเรียนรู้ด้วย ตนเองของสื่อการเรียนที่ใช้ นอกจากนี้ยังได้รับคำแนะนำที่มีประโยชน์จาก นักศึกษาในการนำเรื่องขำขันไปใช้ในการสอนภาษาอังกฤษอีกด้วย