วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

วิเคราะห์และเปรียบเทียบความสามารถในการตีความประโยคภาษาอังกฤษ ที่มีความกำกวมโดยกลุ่มเจ้าของภาษา และกลุ่มนักเรียนไทยที่มีประสบการณ์ทางภาษาอังกฤษสูงและต่ำ ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยนี้เป็นข้อมูลที่ได้จากการตีความประโยคกำกวมจำนวน 30 ประโยค คือ ประโยคความเดียว ประโยคความรวม และประโยคความซ้อน โดยใช้กลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่ม คือ กลุ่มเจ้าของภาษา 10 คน กลุ่มนักเรียนไทยที่มีประสบการณ์ทางภาษาอังกฤษสูง 20 คน และนักเรียนไทยที่มีประสบการณ์ทางภาษาอังกฤษต่ำ 20 คน ผลปรากฏว่ากลุ่มเจ้าของภาษาสามารถตีความประโยคกำกวมได้ตรงตามเป้าหมาย 96.8% กลุ่มที่มีประสบการณ์ทางภาษาสูงตีความตรงตามเป้าหมาย 93% และกลุ่มที่มีประการณ์ทางภาษาต่ำตีความตรงตามเป้าหมาย 69.25% กลุ่มที่มีประสบการณ์ทางภาษาสูงจะตีความประโยคกำกวมได้ใกล้เคียงเจ้าของภาษา มากกว่ากลุ่มที่มีประสบการณ์ทางภาษาต่ำ ความแตกต่างระหว่างกลุ่มเจ้าของภาษาและกลุ่มที่มีประสบการณ์สูง ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.152) แต่ความแตกต่างระหว่างกลุ่มเจ้าของภาษาและกลุ่มที่มีประสบการณ์ต่ำมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.00) การตีความความกำกวมของกลุ่มสูงและกลุ่มต่ำแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.00) การตีความความกำกวมของกลุ่มต่ำเทียบกับเจ้าของภาษาและเทียบกับกลุ่มสูงแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (F = 82.479, p = 0.00) การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า ระดับของประสบการณ์ทางภาษามีผลต่อการตีความสำหรับนักเรียนไทย ที่เรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง การศึกษาการตีความประโยคกำกวมนี้ชี้ให้เห็นปัญหาในการตีความของนักเรียนไทย ซึ่งจะเป็นประโยชน์ในการนำมาประยุกต์ใช้ในการเรียนการสอนภาษาอังกฤษต่อไปได้