วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2518

วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับปัญหาและอุปสรรคของการเรียนการสอนวิชาศีลธรรมที่อาจารย์และนักศึกษาในวิทยาลัยครประสบอยู่ ตลอดจนความคิดเห็นและข้อเสนอแนะของอาจารย์และนักศึกษาเกี่ยวกับการปรับปรุงการเรียนการสอนวิชาศีลธรรมในระดับ ป.กศ. ทั้งนี้เพื่อให้ผลการวิจัยเป็นแนวทางในการปรับปรุงการเรียนการสอน ตำราเรียนและหลักสูตรวิชาศีลธรรมให้เหมาะสมกับความต้องการของอาจารย์และนักศึกษาต่อไป วิธีดำเนินงาน ผู้วิจัยได้ดำเนินงานโดยสร้างแบบสอบถามขึ้น แล้วส่งไปยังอาจารย์ผู้สอนวิชาศีลธรรมทุกคนในวิทยาลัยครู 10 แห่ง รวม 23 คนและส่งแบบสอบถามไปยังนักศึกษาครูระดับป.กศ. ในวิทยาลัยครูแห่งเดียวกันจำนวน 400 คน ผู้วิจัยได้แบบสอบถามของอาจารย์คืนมาครบ 23 คน และแบบสอบถามของนักศึกษาคืนมา 374 คน และหาค่าเฉลี่ยน้ำหนักของคำตอบ แล้วนำเสนอข้อมูลในรูปตารางผสมบทความ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. อาจารย์และนักศึกษาชอบสอนและชอบเรียนวิชาศีลธรรมโดยเห็นว่าเป็นประโยชน์ในการช่วยพัฒนาจิตใจของเยาวชน และสามารถนำไปปฏิบัติในชีวิตประจำวันได้ 2. วิธีสอน อาจารย์ส่วนใหญ่ยังใช้วิธีการบรรยายและการอภิปรายประกอบ วิธีสอนแบบให้แก้ปัญหาและวิธีสอนแบบสืบสอบ (Inquiry Method) มีใช้น้อยมาก 3. การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนและกิจกรรมเสริมหลักสูตรมีไม่มากนัก เนื่องจากเวลาและอุปกรณ์การสอน ตลอดจนแหล่งความรู้ไม่อำนวยให้ 4. อาจารย์ไม่ค่อยให้อุปกรณ์การสอนโดยให้เหตุผลว่าหายากและวิทยาลัยมีอุปกรณ์การสอนไม่พอเพียง 5. อาจารย์ส่วนใหญ่ใช้การวัดผลด้วยข้อทดสอบแบบปรนัยและบรรยายรวมกัน ไม่ได้ประเมินผลพฤติกรรมของนักศึกษาโดยสม่ำเสมอ 6. นักศึกษายังมีตำราเรียนที่ไม่แน่นอนส่วนใหญ่ใช้ตำราเรียนที่แต่ละวิทยาลัยจัดทำขึ้น และหนังสือประกอบการเรียนการสอนเกี่ยวกับศีลธรรมในห้องสมุดยังมีไม่มากพอที่จะบริการให้อาจารย์และนักศึกษาได้ทั่วถึง 7. นักศึกษาส่วนใหญ่ต้องการอาจารย์ที่มีวิธีสอนดี มีบุคลิกลักษณะดี มีความเป็นมิตรและเมตตากรุณาต่อนักศึกษา 8. ปัญหาและอุปสรรคสำคัญในการเรียนการสอนวิชาศีลธรรมเรียงตามลำดับได้แก่ อาจารย์ขาดเทคนิคการสอนที่ดี วิทยาลัยขาดแหล่งอุปกรณ์และแหล่งค้นคว้าหาความรู้ เนื้อหาหลักสูตร และกำหนดเวลาเรียนไม่เหมาะสม นักศึกษาบางส่วนยังมีทัศนคติไม่ดีต่อวิชานี้