วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทในการกำกับดูแลเนื้อหาอินเทอร์เน็ตของผู้ประกอบการอินเทอร์เน็ต 3 กลุ่ม อันประกอบด้วย ผู้ให้บริการ ISP ผู้ประกอบการร้านอินเทอร์เน็ตและเว็บมาสเตอร์ ภายหลังการประกาศใช้ พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 รวมทั้งความรู้ ความคิดเห็นและพฤติกรรม เกี่ยวกับ พ.ร.บ.ดังกล่าว ซึ่งการวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ การสำรวจความเห็นด้วยแบบสอบถาม การศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์บุคคลสำคัญที่มีความเกี่ยวข้องกับ พ.ร.บ.ผลการศึกษาพบว่า ผู้ให้บริการ ISP มีความรู้เกี่ยวกับ พ.ร.บ.ในส่วนของการกำกับดูแลเนื้อหาอินเทอร์เน็ตอยู่ ในระดับสูง ในขณะที่ ผู้ประกอบการร้านอินเทอร์เน็ตและเว็บมาสเตอร์มีความรู้ในระดับปานกลาง และผลการศึกษายังพบว่า ผู้ประกอบการอินเทอร์เน็ตทั้ง 3 กลุ่ม เห็นความสำคัญของการแสวงหาความรู้เกี่ยวกับ พ.ร.บ.และได้มีการจัดการ ให้พนักงานในหน่วยงานของตนแสวงหาความรู้เกี่ยวกับ พ.ร.บ.ด้วยวิธีที่แตกต่างกัน เช่น ศึกษาจากตัว พ.ร.บ.โดยตรงพูดคุยแลกเปลี่ยนกันในเว็บบอร์ดของผู้ประกอบการอินเทอร์เน็ตด้วยกัน เป็นต้นผู้ประกอบการอินเทอร์เน็ตมีการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในการทำงานให้สอดคล้องตามบทบัญญัติใน พ.ร.บ.ในส่วน ซึ่งการเก็บข้อมูลจราจรทางคอมพิวเตอร์ดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่อผู้ประกอบการอินเทอร์เน็ตมากที่สุดเพราะนำมาซึ่งผลที่ตามมา คือ ภาระที่มากขึ้นและต้นทุนที่สูงขึ้น ขณะที่ผู้ประกอบการอินเทอร์เน็ตบางส่วนจำเป็นต้องติดตั้งระบบที่สามารถระบุตัวตนของผู้ใช้บริการและใช้ระบบในการตรวจสอบหรือกลั่นกรองเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมเพื่อให้สอดคล้องกับ พ.ร.บ.ผู้ประกอบการส่วนใหญ่ที่ให้สัมภาษณ์ยอมรับว่า พ.ร.บ.ทำให้เกิดการโอนบทบาทในการเซ็นเซอร์ไปสู่ผู้ให้บริการอย่างมีประสิทธิภาพ โดยให้ผู้ให้บริการต้องร่วมรับผิดต่อการกระทำผิดที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมบนอินเทอร์เน็ต และผู้ประกอบการอินเทอร์เน็ตยังรู้สึกว่า พ.ร.บ.มีผลกระทบต่อสิทธิและเสรีภาพในการสื่อสารของผู้ใช้อินเทอร์เน็ตหลายประการ ได้แก่ สิทธิเสรีภาพในการแสดงออกของประชาชน สิทธิส่วนบุคคลและสิทธิเสรีภาพในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารของประชาชน นอกจากนั้น ผู้ประกอบการอินเทอร์เน็ตจำนวนมากรู้สึกว่าบทลงโทษจากพ.ร.บ. ส่งผลให้ความพยายามในการกำกับดูแลตนเองของภาคอุตสาหกรรมอินเทอร์เน็ตลดลง