| ชื่อเรื่อง | : | ประสิทธิภาพการกันแดดของสารสกัดจากวุ้นของว่านหางจระเข้ เปรียบเทียบกับยากันแดดมาตรฐาน (5% พาราอะมิโนเบนโซอิคแอซิด) |
| นักวิจัย | : | วัลย์วิสา วิจิตรพันธ์ |
| คำค้น | : | ว่านหางจระเข้ , พืชสมุนไพร , ยาทากันแดด , พาราอะมิโนเบนโซอิคแอซิด , การทดสอบทางผิวหนัง , รังสีเหนือม่วง |
| หน่วยงาน | : | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| ผู้ร่วมงาน | : | พรทิพย์ หุยประเสริฐ , นันทวัน บุณยะประภัศร , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. บัณฑิตวิทยาลัย |
| ปีพิมพ์ | : | 2532 |
| อ้างอิง | : | 9745765872 , http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/47931 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2532 การศึกษาประสิทธิภาพการกันแดดของสารสกัดจากวุ้นของว่านหางจระเข้ ในอาสาสมัคร 40 ราย สีผิวชนิดที่ 3-4 อายุ 20-35 ปี โดยการฉายแสงอุลตราไวโอเลตบี ในบริเวณที่ทาสารดังกล่าวเปรียบเทียบกับบริเวณที่ทาครีมกันแดดมาตรฐาน (5% พาราอะมิโนเบนโซอิคแอซิด), บริเวณที่ทาวุ้นสดจากใบว่านและบริเวณที่ทายาเปรียบเทียบ (ครีมเบส) ใช้ระยะเวลาที่ทำให้ผิวหนังอักเสบแดงน้อยที่สุด โดยเห็นขอบชัด 4 ด้าน (Minimum Erythema Dose) เป็นตัววัด พบว่าสารสกัดจากวุ้นของใบว่านหางจระเข้ไม่สามารถกันแดดได้เมื่อเปรียบเทียบกับยากันแดดมาตรฐาน ซึ่งสามารถกันแดดได้ 4-6 เท่าของยาเปรียบเทียบ และสารสกัดจากวุ้นของใบหางจระเข้นี้ มีประสิทธิภาพเกี่ยวกับเรื่องกันแดดไม่แตกต่างจากวุ้นสดจากใบ และยาเปรียบเทียบ |
| บรรณานุกรม | : |
วัลย์วิสา วิจิตรพันธ์ . (2532). ประสิทธิภาพการกันแดดของสารสกัดจากวุ้นของว่านหางจระเข้ เปรียบเทียบกับยากันแดดมาตรฐาน (5% พาราอะมิโนเบนโซอิคแอซิด).
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. วัลย์วิสา วิจิตรพันธ์ . 2532. "ประสิทธิภาพการกันแดดของสารสกัดจากวุ้นของว่านหางจระเข้ เปรียบเทียบกับยากันแดดมาตรฐาน (5% พาราอะมิโนเบนโซอิคแอซิด)".
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. วัลย์วิสา วิจิตรพันธ์ . "ประสิทธิภาพการกันแดดของสารสกัดจากวุ้นของว่านหางจระเข้ เปรียบเทียบกับยากันแดดมาตรฐาน (5% พาราอะมิโนเบนโซอิคแอซิด)."
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2532. Print. วัลย์วิสา วิจิตรพันธ์ . ประสิทธิภาพการกันแดดของสารสกัดจากวุ้นของว่านหางจระเข้ เปรียบเทียบกับยากันแดดมาตรฐาน (5% พาราอะมิโนเบนโซอิคแอซิด). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2532.
|
