ผลิตภัณฑ์อาหาร 4 ประเภท ถนอมรักษาโดยใช้เกลือทะเลและเกลือสินเธาว์ ทั้งชนิดที่เป็นเกลือเสริมไอโอดีนและเกลือธรรมดา รวม 4 ชนิด ตามวิธีการถนอมรักษา แบบพื้นบ้าน โดยวิเคราะห์หาปริมาณไอโอดีนในไข่เค็มและเนื้อเค็มที่ไม่ผ่านการปรุง ปรุงสุกแล้ว และที่เก็บรักษาที่อุณหภูมิห้อง (25-30 องศาเซลเซียส) ที่อายุการเก็บ 0,7,14,21 และ 28 วัน และผักเสี้ยนดองและผักกาดดองเปรี้ยวที่ไม่ปรุงสุก เก็บรักษา ในน้ำดอง ที่อายุการเก็บ 0,7,14,21 และ 28 วัน จากการศึกษาพบว่า ไข่เค็มและเนื้อเค็มที่ไม่ผ่านการปรุง ที่วันแรกของการเก็บถนอม มีปริมาณไอโอดีนสูงที่สุด ปริมาณไอโอดีนในไข่เค็มที่ต้มสุกและเนื้อเค็มที่ทอด มีปริมาณ น้อยกว่าที่ยังไม่ผ่านการปรุง ระหว่าง 9.1-14.8% และ 6.7-17.1% ตามลำดับ และ ลดลงเป็นลำดับในระหว่างการเก็บรักษาที่มากขึ้น ไข่เค็มที่อายุการเก็บ 28 วัน และ เนื้อเค็มที่อายุการเก็บ 7 วัน เริ่มมีการเน่าเสีย ปริมาณไอโอดีนในผักดองทั้ง 2 ชนิด จะเพิ่มขึ้นตามอายุการเก็บรักษาในน้ำดอง ในขณะที่น้ำดองของผักดองทั้ง 2 ชนิด มีปริมาณ ไอโอดีนลดลงตามลำดับ และเริ่มมีการเน่าเสียที่อายุการเก็บ 28 วัน ผลิตภัณฑ์อาหารทั้ง 4 ประเภทที่ใช้เกลือสินเธาว์เสริมไอโอดีน จะมีปริมาณไอโอดีนคงอยู่มากกว่าผลิตภัณฑ์ ที่ใช้เกลือทะเลเสริมไอโอดีน เกลือทะเลและเกลือสินเธาว์ตามลำดับ ปริมาณไอโอดีน ในอาหารทั้ง 4 ประเภทนี้จะมีมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับปริมาณไอโอดีนในเกลือที่ใช้ในการ ถนอมรักษา คะแนนการยอมรับโดยรวมของผลิตภัณฑ์อาหารที่ใช้เกลือเสริมไอโอดีน อยู่ ระหว่าง "ชอบเล็กน้อย" และ "ชอบปานกลาง" เกลือเสริมไอโอดีนสามารถนำมาใช้ในการถนอมอาหารทั้ง 4 ประเภทนี้ โดยไม่ ทำให้คุณภาพของอาหารหรือการยอมรับในผลิตภัณฑ์ลดลง