จากการศึกษาโดยใช้เกลือเสริมไอโอดีน 2 ชนิด 4 ตัวอย่าง (เกลือสมุทรและเกลือ สินเธาว์อย่างละ 2 ตัวอย่าง) หมักปลาร้าเป็นเวลา 6 เดือน ตามวิธีการหมักปลาร้า ดั้งเดิมจากผู้ประกอบการในจังหวัดอุบลราชธานี, ราชบุรี และตาก โดยสัดส่วนเกลือเสริม ไอโอดีนต่อปลาในการหมักที่จังหวัดอุบลราชธานี ใช้เกลือ 500 กรัมต่อปลา 1 กิโลกรัม, ราชบุรี ใช้เกลือ 250 กรัมต่อปลา 1 กิโลกรัม และตาก ใช้เกลือ 200 กรัมต่อปลา 1 กิโลกรัม ตามลำดับ ในการศึกษานี้พบว่าปริมาณไอโอดีนที่พบในน้ำและในเนื้อปลาร้า ตั้งแต่เริ่มหมักจนถึง 6 เดือน มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ปริมาณไอโอดีนในน้ำปลาร้าจะค่อยๆ ลดลงหลังวันแรกของการหมักจนถึง 6 เดือน ปริมาณ ไอโอดีนในเนื้อปลาร้าจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลังวันแรกของการหมักจนถึง 6 เดือน และ มีความแตกต่างทั้ง 4 ตัวอย่าง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) แต่อย่างไรก็ตาม ปริมาณไอโอดีนในน้ำและในเนื้อปลาร้าก่อนนำไปปรุงตั้งแต่เริ่มหมักจนถึง 6 เดือน มี เพียงพอกับความต้องการของร่างกายที่ควรได้รับในแต่ละวัน เมื่อนำปลาร้าเสริมไอโอดีน ที่หมักไว้นาน 3 และ 6 เดือน ไปประกอบอาหารพื้นบ้านพบว่า เมื่อผ่านการหุงต้มจะมี การสูญเสียไอโอดีน โดยเฉลี่ยร้อยละ 7 เมื่อนำไปย่าง, ร้อยละ 17 เมื่อนำไปผัด, และจะสูญเสียร้อยละ 30 เมื่อนำไปต้ม ตามลำดับ ปริมาณไอโอดีนในอาหารพื้นบ้านมีเพียงพอ หรือไม่เพียงพอกับความต้องการของร่างกายที่ควรได้รับในแต่ละวันนั้นขึ้นอยู่กับปริมาณ ไอโอดีนในเกลือที่ใช้หมัก, สัดส่วนของเกลือเสริมไอโอดีนต่อปลา และปริมาณปลาร้าที่ ใช้ในการประกอบอาหารพื้นบ้าน และเมื่อนำไปทดสอบการยอมรับ พบว่าไม่มีความแตกต่าง กันทางสถิติที่มีนัยสำคัญ (P>0.05) ทั้ง 3 จังหวัด โดยมีคะแนนการยอมรับในระดับ "ชอบปานกลาง" ถึง "ชอบมาก"