การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาต้นแบบการจัดการเนื้อโคธรรมชาติสู่ผู้บริโภค โดยใช้แหล่งผลิตเนื้อโคธรรมชาติจากจังหวัดอุบลราชธานีเป็นกรณีศึกษา ผลการวิจัยพบว่า 1. สามารถสร้างเครือข่ายผู้ผลิตเนื้อโคธรรมชาติได้ 4 กลุ่มหลักได้แก่ กลุ่มโคภูเขาชายโขงกลุ่มโคนาข้าวอินทรีย์ กลุ่มโคนาหญ้า และกลุ่มโคริมเขื่อนสิรินธร มีสมาชิกเป็นเกษตรกรทั้งสิ้น 31 ราย มีโคขึ้นทะเบียนในโครงการ 181 ตัว สามารถส่งโคเข้าชำแหละได้เดือนละ 15-20 ตัว โคที่ขึ้นทะเบียนเป็นโคพื้นเมืองเพศผู้ อายุระหว่าง 1½ - 2 ½ ปี เลี้ยงในสภาพธรรมชาติของแต่ละภูมิประเทศเป็นเวลา 6-10 เดือน มีการตรวจสุขภาพ ให้วัคซีนและถ่ายพยาธิ มีการสักเบอร์หูและติดเบอร์หู สามารถใช้เป็นรหัสในการสืบย้อนกลับเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยของอาหาร 2. การส่งโคชำแหละขนส่งโคจากจังหวัดอุบลราชธานีสู่โรงฆ่ามาตรฐานของกรมปศุสัตว์ที่อำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม โดยพบว่าการให้สารละลายเกลือแร่แก่โคในอัตราส่วน 56 กรัม/น้ำ 1 ลิตร ลดการสูญเสียน้ำหนักตัวจากการขนย้ายได้ เนื้อชิ้นส่วนหลักจัดส่งให้บริษัทเบทาโกรทางรถห้องเย็นเพื่อนำไปจำหน่ายยังศูนย์สรรพสินค้ากลุ่มเดอะมอลล์ สยามพารากอน และเอ็มโพเรี่ยม ในระยะแรกบริษัททดลองนำไปจำหน่าย จำนวน 7 ชิ้นส่วน ระยะที่ 2 จำนวน 10 ชิ้นส่วน ระยะที่ 3 จำนวน 13 ชิ้นส่วนโดยยังเหลือส่วนเนื้อสีข้างและพื้นท้อง ราคาจำหน่ายส่งให้กับบริษัทจะแตกต่างไปในแต่ละชิ้นส่วนระหว่าง 125 – 280 บาทต่อกิโลกรัมโดยเนื้อสันในมีราคาสูงสุด ชิ้นส่วนอื่นๆที่คงเหลือจะนำมาจำหน่ายในท้องถิ่น 3. เนื้อชิ้นส่วนรองที่นำกลับมาจำหน่ายยังจังหวัดอุบลราชธานี มีการจำหน่ายเป็น 2 ลักษณะ ในรูปเนื้อสดและผลิตภัณฑ์ เมื่อนำมาแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ช่วยทำให้มูลค่าของเนื้อเพิ่มขึ้นและผลิตภัณฑ์ที่ได้รับความนิยมคือเนื้อแดดเดียว 4. เกษตรกรได้รับผลตอบแทนในรูปเนื้อทั้งหมด(รวมทั้งไขมัน)ที่เลาะออกจากซากในราคา 105 บาท/กิโลกรัม ซึ่งเทียบเป็นราคาน้ำหนักมีชีวิตคือ 36 บาท/กิโลกรัม โคที่มีคะแนนความสมบูรณ์ของร่างกายระดับ 6 หรือน้ำหนักระหว่าง 180-200 กิโลกรัม จะมีเปอร์เซ็นต์ซากและเปอร์เซ็นต์เนื้อสูงสุด การวิเคราะห์รายรับรายจ่ายของโครงการซึ่งทำหน้าที่ประสานระหว่างกลุ่มเกษตรกรและภาคเอกชน พบว่ามีรายจ่ายค่าดำเนินการในโรงฆ่าและอื่นๆอีก 1,050 บาทต่อตัว ซึ่งหากจำหน่ายเนื้อทุกชิ้นส่วนทั้งเนื้อส่วนหลักและเนื้อส่วนรองได้ตามราคาเป้าหมาย(115-280บาท/กิโลกรัม) สามารถใช้เป็นต้นแบบการจัดการเนื้อโคธรรมชาติสู่ ผู้บริโภคได้