งานวิจัยนี้นำเสนอระบบชีวภาพที่ใช้แบบรูปม่านตาด้วยวิธีการแปลงเรดอน รวมทั้งเสนอวิธีการตรวจหาตำแหน่งรูม่านตาและม่านตาและหาขนาดม่านตาที่เหมาะสมกับวิธีการนี้เพื่อหลักเลี่ยงสิ่งรบกวนต่างๆ มีผลให้ประสิทธิภาพของระบบลดลงอันได้แก่ เปลือกตาและขนตา ระบบชีวมาตรที่ใช้แบบรูปม่านตาเป็นระบบที่ใช้ลายม่านตาในการทวนสอบบุคคลและการระบุบุคคล งานวิจัยนี้เลือกตัดลายม่านตาบริเวณด้านขวาและด้านซ้ายเพื่อหลีกเลี่ยงเปลือกตาและขนตาแล้วทำการประมวลผลภาพเบื้องต้น การสกัดฟีเจอร์จากภาพม่านตาทำโดยการแปลงเรดอนของภาพด้านขวาและด้านซ้ายของม่านตาแล้วนำฟีเจอร์ที่ได้จากภาพทั้งสองมาต่อกัน ในการเปรียบคู่แผ่นแบบวัดความคลายโดยใช้ฟังก์ชันระยะทาง 3 แบบเพื่อเปรียบเทียบกัน ในการหาขนาดของม่านตาที่เหมาะสม งานวิจัยนี้ได้ทดสอบด้วยการตัดภาพม่านตาขนาดต่าง ๆ กันในแนวองศาและในแนวรัศมี งานวิจัยนี้ทดสอบโดยใช้ภาพจากฐานข้อมูล CASIA เวอร์ชัน 1.0 พบว่าประสิทธิภาพของระบบชีวมาตรที่ใช้แบบรูปม่านตาด้วยวิธีการแปลงเดรอนมีอัตราความผิดพลาดที่เท่ากันมีค่าแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเมื่อเปลี่ยนมุมการตัดและความกว้างของม่านตาโดยมีค่าอัตราความผิดพลาดที่เก่ากันสำหรับการทวนสอบบุคคลอยู่ในช่วง 0.858% ถึง 1.593% และสำหรับการระบุบุคคลอยู่ในช่วง 2.257% ถึง 4.803% โดยฟังก์ชันระยะทาง S1 ให้ผลการทดลองที่ดีที่สุด

วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549