วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542

ได้พัฒนาเทคนิคสำหรับการหาความเข้มข้นของเรดอน-222 ในอากาศ เทคนิคที่พัฒนาขึ้นมี 3 กระบวนการ คือ กระบวนการแรกในการเก็บตัวอย่างอากาศและทำให้เรดอน-222 มีความเข้มข้นเพิ่มขึ้น โดยการดูดอากาศผ่านท่อทองแดงที่มีความยาว 3.75 เมตร ซึ่งแช่อยู่ในไนโตรเจนเหลว เพื่อทำให้ก๊าซเรดอนเปลี่ยนสถานะเป็นของเหลวพร้อมกับคาร์บอนไดออกไซด์ ออกซิเจน และอาร์กอน แต่ไนโตรเจนซึ่งเป็นส่วนประกอบหลักของอากาศยังคงมีสถานะเป็นก๊าซจึงไหลผ่านออกไป กระบวนการที่สองเป็นการเปลี่ยนสถานะเรดอนกลับเป็นก๊าซ แล้วการดูดซับด้วยถ่านกัมมันต์ ซึ่งพบว่าเมื่อใช้ถ่านกัมมันต์ 100 กรัมบรรจุในภาชนะพลาสติกได้ประสิทธิภาพในการดูดซับก๊าซเรดอน-222 ประมาณร้อยละ 85 กระบวนการที่สามเป็นการวัดรังสีแกมมาพลังงาน 609 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์จากบิสมัท-214 ซึ่งเป็นนิวไคลด์ลูกของเรดอน-222 โดยใช้หัววัดรังสีโซเดียมไอโอไดด์ (ทัลเลียม) ขนาด 5 นิ้ว x 5 นิ้ว ได้พบว่าขีดจำกัดในการวัดปริมาณเรดอน-222 ที่ถูกดูดซับไว้ในถ่านกัมมันต์ 100 กรัมมีค่าเท่ากับ 0.04 นาโนคูรี จากการทดลองวัดปริมาณก๊าซเรดอนในอากาศในห้องจำนวน 6 ห้องของภาควิชานิวเคลียร์เทคโนโลยีได้ค่าอยู่ในระหว่าง 0.059+-0.046 ถึง 1.100+-0.218 พิโคคูรีต่อลิตร และจากการคำนวณได้ขีดจำกัดในการวัดเรดอน-222 ในอากาศ ประมาณ 0.1 พิโคคูรีต่อลิตร สำหรับการดูดอากาศปริมาตร 500 ลิตรและเวลานับสังสี 5000 วินาที