วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

อุปกรณ์ไฟฟ้า เช่น เซอร์กิตเบรกเกอร์ หม้อแปลงไฟฟ้า บัสบาร์ หรือสายไฟฟ้า เป็นองค์ประกอบสำคัญของระบบไฟฟ้า ซึ่งส่วนมากมีการใช้งานที่ยาวนานย่อมส่งผลให้มีการเสื่อมสภาพ ซึ่งมีผลกระทบต่อความเชื่อถือได้ของระบบไฟฟ้า โดยเฉพาะการเสื่อมสภาพของอุปกรณ์ในสถานีไฟฟ้ายิ่งมีความสำคัญมาก เพราะสถานีไฟฟ้าเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างระบบผลิตไฟฟ้า ระบบส่งไฟฟ้า และระบบจำหน่ายไฟฟ้า การบำรุงรักษาจึงถูกนำมาใช้ในการปรับปรุงสภาพของอุปกรณ์ให้มีสภาพที่ดีขึ้น อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันการกำหนดแผนการบำรุงรักษาอุปกรณ์ได้ถูกกำหนดตามวงรอบ ซึ่งอาจก่อให้เกิดค่าใช้จ่ายที่เกินความจำเป็น หรือในบางครั้งอาจส่งผลให้สถานีไฟฟ้ามีความเชื่อถือได้ที่ลดลง ด้วยความสำคัญดังกล่าว วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงนำเสนอ การกำหนดแผนการบำรุงรักษาอุปกรณ์ในสถานีไฟฟ้าที่เหมาะที่สุด โดยพิจารณาความเชื่อถือได้ของระบบไฟฟ้า ด้วยการประยุกต์วิธีการค้นหาคำตอบด้วยขั้นตอนเชิงพันธุกรรม ที่ทำให้มีค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาน้อยที่สุด ภายใต้มาตรฐานความเชื่อถือได้ที่กำหนดไว้ และจำลองอัตราเหตุกาณ์ล้มเหลวด้วยการกระจายตัวแบบไวบูลล์ที่มีอัตราเหตุการณ์ล้มเหลวเพิ่มขึ้นตามเวลา นอกจากนี้ การกำหนดแผนการบำรุงรักษายังคำนึงถึงการเจริญเติบโตของโหลด อัตราเงินเฟ้อ และรองรับอุปกรณ์ที่เพิ่มขึ้นจากการขยายสถานีไฟฟ้า สำหรับค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาประกอบด้วย ค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาแบบป้องกัน ค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาแบบแก้ไข และมูลค่าสูญเสียอันเนื่องมาจากไฟฟ้าดับ การทดสอบสมรรถนะกับสถานีไฟฟ้าตัวอย่าง พบว่าขั้นตอนที่ได้นำเสนอสามารถกำหนดแผนการบำรุงรักษาได้อย่างเหมาะสม ด้วยค่าใช้จ่ายที่น้อยกว่าการบำรุงรักษาตามวงรอบ และอยู่ภายใต้มาตรฐานความเชื่อถือได้ที่กำหนด