วิทยานิพนธ์ (วศ.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

ภาพพานอรามามีข้อได้เปรียบที่มีมุมรับภาพที่กว้างกว่า และครอบคลุมข้อมูลมากกว่าเมื่อเทียบกับภาพทัศนมิติ ระบบนำหนด้วยความเฉี่อยในระบบทำแผนที่แบบเคลื่อนที่สามารถให้ค่าพารามิเตอร์การวางตัวภายนอกของภาพ ประกอบไปด้วยตำแหน่ง และการวางตัวของกล้องบันทึกภาพ และยานพาหนะได้ ค่าการวางตัวภายนอกมีความสำคัญในการคำนวณหาพิกัดตำแหน่งจุดที่สนใจในภาพ งานวิจัยนี้แบ่งเป็นสองส่วนหลักคือ การพัฒนาแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของสมการสภาวะร่วมเส้นสำหรับภาพพานอรามาทรงกลม และการคำนวณหาพิกัดตำแหน่งของจุดที่สนใจในภาพด้วยวิธีบล็อกลำแสง โดยอาศัยการใช้จุดผ่านจากวิธีการทางคอมพิวเตอร์วิทัศน์ โดยเปรียบเทียบผลการคำนวณกับจุดวัดสอบที่ทำการรังวัดค่าพิกัดด้วยกล้องสถานีรวม และเครื่องรับสัญญานดาวเทียมจีพีเอส ผลการทดลองได้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของสมการสภาวะร่วมเส้นสำหรับภาพพานอรามาทรงกลมที่ผลิตจากกล้อง Ladybug3 และกระบวนการสำหรับจับคู่ภาพด้วยวิธีการทางคอมพิวเตอร์วิทัศน์สำหรับใช้เป็นจุดผ่านในการคำนวณพิกัดตำแหน่งของจุดวัดสอบด้วยวิธีการบล็อกลำแสง ผลการเปรียบเทียบเมื่อใช้ค่าการวางตัวภายนอกจากระบบนำหนด้วยความเฉื่อยค่า RMSE ในแกน X Y และ Z เท่ากับ ±0.216 ม., ±0.357 ม. และ ±0.308 ม.ตามลำดับ เมื่อใช้ค่าการวางตัวภายนอกจากการคำนวณโดยใช้จุดควบคุมภาพในภาพแรก และภาพสุดท้ายโดยใช้จุดผ่านจากการกำหนดเองค่า RMSE ในแกน X Y และ Z เท่ากับ ±0.079 ม., ±0.099 ม. และ ±0.039 ม.ตามลำดับ เมื่อเพิ่มจุดควบคุมภาพเป็นทุกภาพค่า RMSE ในแกน X Y และ Z เท่ากับ ±0.081 ม., ±0.106 ม. และ ±0.040 ม.ตามลำดับ เมื่อใช้จุดผ่านจากวิธีการทางคอมพิวเตอร์วิทัศน์ และมีจุดควบคุมภาพในภาพแรก และภาพสุดท้ายค่า RMSE ในแกน X Y และ Z เท่ากับ ±0.214 ม., ±0.409 ม. และ ±0.130 ม.ตามลำดับ และเมื่อเพิ่มจุดควบคุมภาพในทุกภาพ และใช้จุดผ่านจากกระบวนการคอมพิวเตอร์วิทัศน์ค่า RMSE ในแกน X Y และ Z เท่ากับ ±0.128 ม., ±0.224 ม. และ ±0.070 ม.ตามลำดับ สามารถสรุปได้ว่าด้วยการใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ร่วมกับกระบวนการในการหาจุดผ่านด้วยวิธีการทางคอมพิวเตอร์วิทัศน์ และจุดควบคุมภาพสามารถใช้คำนวณหาพิกัดตำแหน่งของจุดสนใจในภาพได้ในเกณฑ์เดียวกับที่ใช้ค่าจากระบบนำหนด้วยความเฉื่อยในระบบทำแผนที่แบบเคลื่อนที่ได้