วิทยานิพนธ์ (พย.ม)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยายมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรุนแรงของอาการ ระยะเวลาของการเจ็บป่วย การสนับสนุนทางสังคม ความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วย กับการปรับตัวของผู้ป่วยผู้ใหญ่ไตวายเรื้อรัง กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยผู้ใหญ่ไตวายเรื้อรัง จำนวน 100 ราย โดยวิธีการสุ่มอย่างแบบมีระบบ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดความรุนแรงของอาการ แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม แบบวัดความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วย แบบสอบถามการปรับตัว ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ หาความเที่ยงโดยวิธีของครอนบาค มีค่าความเที่ยง .83 , .86 , .88 , .89 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน หาความสัมพันธ์โดยค่าสัมประสิทธิ์สัมพันธ์ของเพียร์สัน และวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1. ความรุนแรงของอาการมีคะแนนเฉลี่ยอยู่ในระดับ 4 จากแบบวัด 11 ระดับ 2.ระยะเวลาของการเจ็บป่วยมีคะแนนเฉลี่ย 4.45 ปี 3. การสนับสนุนทางสังคมมีคะแนนเฉลี่ย 90.82 จากคะแนนเต็ม 125 คะแนน 4. ความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วยมีคะแนนเฉลี่ย 58.72 จากคะแนนเต็ม 115 คะแนน 5. การปรับตัวมีคะแนนเฉลี่ย 62.32 จากคะแนนเต็ม 180 คะแนน 6. ความรุนแรงของอาการมีความสัมพันธ์ทางลบกับการปรับตัว ระยะเวลาของการเจ็บป่วยมีความ สัมพันธ์ทางบวกกับปรับตัว การสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการปรับตัว ความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วยมีความสัมพันธ์ทางลบกับการปรับตัว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 7. ความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วย การสนับสนุนทางสังคม และความรุนแรงของอาการ สามารถร่วมกันพยากรณ์การปรับตัวของผู้ป่วยผู้ใหญ่ไตวายเรื้อรัง ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีอำนาจพยากรณ์การปรับตัวได้ร้อยละ 65.0