วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

เซลลูโลสและเฮมิเซลลูโลสเป็นองค์ประกอบหลักที่มีอยู่ในหญ้า ซึ่งส่วนประกอบเหล่านี้สามารถเปลี่ยนให้เป็น น้ำตาลไซโลส น้ำตาลอะราบิโนส น้ำตาลฟรุ๊กโตส และน้ำตาลกลูโคส สำหรับใช้เป็นสารตั้งต้นในการผลิตเอทานอลซึ่งเป็นที่ต้องการอย่างมากในปัจจุบัน วัตถุประสงค์ของงานวิจัย เพื่อศึกษาสภาวะที่เหมาะสมในการย่อยสลายโมเลกุลของเซลลูโลสและเฮมิเซลลูโลสในหญ้ากินนีสีม่วง หญ้ารูซี่ หญ้าเนเปียร์ยักษ์ และหญ้าแพนโกล่าให้เป็นน้ำตาล โดยใช้กรดซัลฟูริกและการฉายรังสีแกมมาร่วมกับกรดซัลฟูริก ผลการวิจัยพบว่าสภาวะที่เหมาะสมคือ ขนาดของหญ้า 710 µm, อุณหภูมิ 121oC เป็นระยะเวลา 10 นาที, ความเข้มข้นของกรดซัลฟูริก 5%-10% (อัตราส่วนหญ้าต่อกรดซัลฟูริก 1:10 w/v) และปริมาณรังสี 500-1100 kGy ภายใต้สภาวะที่เหมาะสมในการย่อยสลายโมเลกุลของเซลลูโลสและเฮมิเซลลูโลสในหญ้ากินนีสีม่วง หญ้ารูซี่ หญ้าเนเปียร์ยักษ์ และหญ้าแพนโกล่า โดยการฉายรังสีแกมมาร่วมกับกรดซัลฟูริก ปริมาณน้ำตาลที่ได้ คิดเป็น 54.28%, 58.37%, 74.15% และ 65.95% (w/w) ของปริมาณเซลลูโลสและเฮมิเซลลูโลสที่มีในหญ้า ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบกับการย่อยสลายโดยใช้กรดซัลฟูริกเพียงอย่างเดียว ภายใต้เงื่อนไขเดียวกันโดยไม่ฉายรังสี พบว่า ปริมาณน้ำตาลที่ได้จากการย่อยสลายโดยใช้รังสีแกมมาร่วมกับกรดซัลฟูริก มีค่าสูงกว่าการใช้กรดซัลฟูริกเพียงอย่างเดียว 8%, 9%, 12% และ 8% (w/w) ในหญ้ากินนีสีม่วง หญ้ารูซี่ หญ้าเนเปียร์ยักษ์ และหญ้าแพนโกล่า ตามลำดับ