วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

ได้ศึกษาการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติทางกายภาพของวัสดุคอมโพสิตที่ได้จากการวัลคาไนซ์น้ำยางธรรมชาติด้วยรังสีปริมาณ 16 กิโลเกรย์ และเสริมแรงด้วยเส้นใยไหมหรือเส้นใยคาร์บอน โดยใช้แผ่นยางที่ไม่ได้เสริมแรงเป็นวัสดุอ้างอิง พบว่าวัสดุคอมโพสิตที่ได้จากการเสริมแรงด้วยเส้นใยไหมหรือเส้นใยคาร์บอนที่จัดเรียงตัวแบบสุ่มจะมีความต้านทานการฉีกขาด มอดูลัสความยืดหยุ่น และความแข็งเพิ่มขึ้น ในขณะที่ความต้านทานการดึงจนขาดและ % ความยาวที่ยืดออกจนขาดจะลดลง นอกจากนี้ยังมีการศึกษาบทบาทของตัวแปรอื่นเช่นความยาวของเส้นใย ปริมาณของเส้นใยและทิศทางการจัดเรียงตัวของเส้นใยที่ใช้เสริมแรงแบบทิศทางเดียวและแบบสองทิศทางที่มีผลต่อคุณสมบัติทางกายภาพที่กล่าวข้างต้น พบว่าความต้านทานการดึงจนขาด ความต้านทานการ-ฉีกขาด และมอดูลัสความยืดหยุ่นในทิศทางตามยาวของเส้นใยจะมีค่าสูงกว่าค่าเหล่านี้ในทิศทางตามขวาง ในขณะที่ % ความยาวที่ยืดออกจนขาดของวัสดุคอมโพสิตในทิศทางตามขวางของเส้นใยจะมีค่าสูงกว่า % ความยาวที่ยืดออกจนขาดในทิศทางตามยาว