จากการศึกษาข้อมูลของอุตสาหกรรมการผลิตอุปกรณ์สื่อสารโทรคมนาคม โดยเฉพาะอุปกรณ์ทั้ง 3 ประเภท คือ PABX KTS และโทรศัพท์เคลื่อนที่ พบว่า ประเทศมาเลเซียมีศักยภาพทางด้านเทคโนโลยี เพียงพอในการสร้างอุตสาหกรรมการผลิตภายในประเทศ แต่ผู้ประกอบการภายในประเทศยังเห็นว่า หากจะลงทุนในอุตสาหกรรมเหล่านี้นั้นถือว่าไม่คุ้มค่ากับการลงทุน เนื่องจากปริมาณของตลาดภายในประเทศมีไม่มากเท่าที่ควร ซึ่งที่ผ่านมาประเทศมาเลเซียจะให้ความสำคัญกับการลงทุนของนักลงทุนต่างชาติเป็นหลัก โดยรัฐบาลประสบความสำเร็จในการดึงดูดการลงทุน โดยเฉพาะในด้านการผลิตชิ้นส่วนและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งรวมถึงอุปกรณ์สื่อสารโทรคมนาคม ในส่วนของประเทศไทยนั้น จากการศึกษาและวิเคราะห์ถึงโครงสร้างของอุตสาหกรรมการผลิตอุปกรณ์โทรคมนาคมดังกล่าว พบว่าประเทศไทยมีศักยภาพและมีการสร้างอุตสาหกรรมการผลิต PABX และ KTS ที่ประสบความสำเร็จในเชิงเทคโนโลยีและการดำเนินธุรกิจทางด้านการตลาดในระดับหนึ่ง ซึ่งเป็นไปด้วยความสามารถของผู้ประกอบการโดยตรง โดยไม่ได้รับการสนับสนุนหรือการส่งเสริมที่ชัดเจนจากภาครัฐ ทำให้ประสบปัญหาการดำเนินธุรกิจต่อเนื่องมาโดยตลอด โดยเฉพาะในเรื่องของการตลาด ซึ่งเป็นผลจากการขาดความช่วยเหลืออย่างจริงจังจากภาครัฐในด้านแนวนโยบาย มาตรการสนับสนุนด้านภาษีการนำเข้า การวิจัยและพัฒนา ฯลฯ ดังนั้น จะเห็นถึงความแตกต่างของรูปแบบและแนวทางในการพัฒนาอุตสาหกรรมการผลิตอุปกรณ์สื่อสารโทรคมนาคมของประเทศไทยและประเทศมาเลเซีย กล่าวคือ อุตสาหกรรมการผลิตอุปกรณ์สื่อสารโทรคมนาคมของไทยเกิดจากการผลักดันและความสามารถของภาคเอกชน โดยอาศัยโอกาสและความต้องการของตลาดเป็นปัจจัยสร้างความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจ ในขณะที่อุตสาหกรรมแขนงนี้ของประเทศมาเลเซีย เกิดขึ้นจากการผลักดันของภาครัฐในการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเพื่อรองรับการพัฒนาอุตสาห-กรรมของประเทศ และการสร้างมาตรการจูงใจเพื่อดึงดูดนักลงทุนต่างชาติให้เข้ามาจัดตั้งโรงงานหรือร่วม ลงทุนกับผู้ประกอบการท้องถิ่น ซึ่งส่งผลให้ประเทศมาเลเซียประสบความสำเร็จในการสร้างฐานการผลิตของอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคมชั้นนำของโลกแห่งหนึ่ง