งานวิจัยนี้ได้ศึกษาการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบชีวเคมีและสมบัติทางเคมี ฟิสิกส์ของแป้งจากมันสำปะหลังโดยเปรียบเทียบอายุการเก็บเกี่ยวและมัน สำปะหลัง 6 สายพันธุ์ที่นิยมปลูกในประเทศ ทำการทดลองในสภาพพื้นที่เพาะปลูกเดียวกันที่อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ทำการเพาะปลูกมัน 2 รุ่นในต้นฤดูฝน (พฤษภาคม) และต้นฤดูแล้ง (ตุลาคม) 2539 เก็บเกี่ยวหัวมันที่มีอายุ 6,8,10 และ 12 เดือน มาวิเคราะห์สารชีวเคมีและสมบัติเคมีฟิสิกส์ของแป้ง วางแผนการทดลองแบบสปริท-สปริทพลอท ให้ฤดูกาลเป็นปัจจัยหลัก สายพันธุ์และอายุการเก็บเกี่ยวเป็นปัจจัยรองและปัจจัยย่อย ผลการวิจัยพบว่าในการเพาะปลูกในฤดูกาลปกติ (ฤดูฝน) จะให้ผลผลิตและคุณภาพแป้งสูง สายพันธุ์ระยอง 90 (R90) และเกษตรศาสตร์ 50 (KU50) ให้เปอร์เซ็นต์แป้งสูงสุดเฉลี่ยที่ 28.4-26.7 สายพันธุ์อื่นได้แก่ระยอง 1 (R1) , ระยอง 5 (R5) , ระยอง 60 (R60) และ CMR 33-57-81 ให้แป้งเฉลี่ย 22.6-24.6 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่ CMR 33-57-81 ให้ผลผลิตหัวสดต่อไร่สูงสุด ปริมาณน้ำฝนที่ได้รับในช่วงการเจริญเติบโตและอายุของการเก็บเกี่ยวจะมีอิทธิพลต่อผลผลิตปริมาณสารชีวเคมีและคุณภาพของแป้ง โดยหัวมันที่มีอายุ 6 เดือนที่ปลูกในฤดูฝนที่ได้รับน้ำฝนเพียงพอในช่วงแรกของการเจริญเติบโต จะสร้างแป้งและหัวมันได้สูงถึง 23.8 เปอร์เซ็นต์ และ 4.8 ตันต่อไร่ และมีเปอร์เซ็นต์แป้งสูงสุดที่อายุ 8 เดือน ปริมาณไซยาไนด์ในเนื้อมันจะสูงในช่วงแล้งฝนและจะต่ำในช่วงที่มีฝนเพียง 9-16 ไมโครกรัม ปริมาณเยื่อใยจะเป็นสัดส่วนสูงในช่วงแรก 6 เดือน เช่นเดียวกันกับหัวมันที่แก่ครบปีในปริมาณ 2 เปอร์เซ็นต์ ปริมาณลิปิด โปรตีนและสารฟีนอลลิกมีความแตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญระหว่างสายพันธุ์และอายุการเก็บเกี่ยวในปริมาณเฉลี่ย 0.2, 2.1 และ 0.12 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับ มันสำปะหลังที่ปลูกในฤดูแล้งจะมีการผลิตหัวมันและแป้งต่ำมากในช่วงแล้งฝน 6 เดือนและระยะ 6 เดือนหลังมีฝนตก จะทำให้มีการเจริญผลิตแป้งและหัวมันสดได้สูงขึ้นเฉลี่ย 17 เปอร์เซ็นต์ และ 4.5 ตันต่อไร่ คุณภาพของแป้งที่ได้จากมันที่ปลูกในฤดูแล้งจะต่ำกว่า โดยแป้งมีการพองตัว การละลายความหนืดต่ำ (น้อยกว่า 370 RVU) อันเนื่องมาจากขนาดของเม็ดแป้งที่เล็กและอัดกันแน่น ขนาดของเม็ดแป้งที่ปลูกในฤดูแล้งจะมีขนาดเล็กทำให้จัดชั้นได้แน่นจึงมีการพองตัวยากส่งผลให้มีความหนืดลดลง จึงไม่ควรมีการเก็บเกี่ยวหลังฝนตก