วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

ที่มาของการศึกษา: เกณฑ์การวินิจฉัยภาวะขนดกในผู้หญิง ใช้การนับคะแนนของ Ferriman-Gallwey-Lorenzo โดยดูขนบริเวณที่ได้รับอิทธิพลของฮอร์โมนเพศชาย ในผู้หญิงอังกฤษ ที่ไม่มีโรคประจำตัว พบว่าเกณฑ์การวินิจฉัยภาวะขนดกคือ คะแนนขนมากกว่าหรือเท่ากับ 8 (95%) อย่างไรก็ตาม ปัจจัยหนึ่งที่มีผลต่อปริมาณขนคือ เชื้อชาติ คะแนนที่บ่งชี้ภาวะขนกดในผู้หญิงไทยหรือไทยจีน อาจมีความแตกต่างจากเกณฑ์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาคะแนนที่ใช้ในการวินิจฉัยภาวะขนดกในผู้หญิงไทยหรือไทยจีน และหาความสัมพันธ์ระหว่างคะแนนขนดกกับฮอร์โมนเพศชาย รูปแบบงานวิจัย: เชิงพรรณนา ประชากรและวิธีการ: ผู้หญิงเชื้อชาติไทยหรือไทยจีนที่ไม่มีโรคประจำตัว หรือใช้ยาที่มีผลต่อปริมาณขน และประจำเดือนปกติ จำนวน 73 คน อายุ 15-45 ปี ได้รับการตรวจนับคะแนนขนโดยแพทย์คนเดียวกัน การวัด: คะแนนขนดกตามแบบของ Ferriman-Gallwey-Lorenzo, Dehydroepiandrosterone sulfate, free androgen index, plasma glucose, plasma creatinine การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ: ประเมิน 90% และ 95% ของคะแนนขนดก และหาความสัมพันธ์ของคะแนนกับข้อมูลพื้นฐาน เช่น อายุ ภูมิลำเนา และฮอร์โมนเพศชาย โดย multiple linear regression ผลการศึกษา: จากคะแนนขนดกของหญิง 73 คนพบว่า 95% ของคะแนนเท่ากับ 13 และ 90% เท่ากับ 12 คะแนน ในกลุ่มอายุที่มากกว่า 35 ปี คะแนนที่ 95% เท่ากับ 11.7 คะแนนที่ได้ มีความผกผันกับอายุ (r = 0.413, p < 0.0001)ไม่สัมพันธ์กับ free androgen index แต่มีความสัมพันธ์โดยตรงกับ DHEAS (r = 0.365, p = 0.001) สรุป: คนไทยหรือไทยจีน มีคะแนนที่บ่งชี้ภาวะขนดกมากกว่าชาวต่างชาติ โดยควรจะใช้เกณฑ์วินิจฉัยภาวะขนดก ถ้าคะแนนที่ได้มากกว่าหรือเท่ากับ 13 (95%) โดยคะแนนที่ใช้ในการวินิจฉัยในแต่ละช่วงอายุอาจมีความแตกต่างกัน