วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

การแยกไวเทลโลเจนินจากพลาสมาและไข่ของปลากะพงแดงที่ฉีดกระตุ้นด้วย 17 บีต้า-เอสตรา-ไดออล (500 ไมโครกรัมต่อน้ำหนักปลา 1 กิโลกรัม) ด้วยคอลัมน์ไฮดรอกซิลอะพาไทต์ และคอลัมน์เซฟาคริล เอส-300 ได้ผลผลิตไวเทลโลเจนินในขั้นสุดท้าย 96.92% และ 63.07% ตามลำดับ เมื่อนำมาแยกด้วยวิธีเอสดีเอส โพลีอะคริลาไมด์ เจล อิเลคโตรโฟรีซิส พบว่าได้โปรตีน 5 แถบเหมือนกัน มีน้ำหนักโมเลกุล 140, 108, 95, 90 และ 77 kDa ส่วนการแยกไวเทลโลเจนินโดยวิธีโพลีอะคริลาไมด์ เจล อิเลคโตรโฟรีซิส แบบไม่แปลงสภาพ พบโปรตีน 4 แถบที่สามารถย้อมติดสี coomassie brilliant blue R-250, ซูดานแบล็ค บี, periodic acid-Schiff ' s reagent และ เมธิลกรีนได้ ซึ่งเป็นคุณสมบัติการเป็นไลโปฟอสโฟ-ไกลโคโปรตีนของไวเทลโลเจนิน พบฟอสฟอรัสของไวเทลโลเจนินในรูปอัลคาไลน์-เลบายล์ฟอสฟอรัสจากพลาสมาและไข่ 0.13% และ 0.11% ของมิลลิกรัมโปรตีนตามลำดับ และไวเทลโลเจนินที่ได้สามารถกระตุ้นกระต่ายขาวให้สร้างแอนติบอดีได้ ซึ่งสามารถทำปฏิกิริยาตกตะกอนกับไวเทลโลเจนินจากพลาสมาและไข่, ตกตะกอนกับพลาสมาของปลากะพงแดงเพศเมียที่สมบูรณ์เพศ และตกตะกอนกับพลาสมาและไข่ของปลากะพงแดงเพศเมียที่ฉีดกระตุ้นด้วย 17 บีต้า-เอสตราไดออลได้ แต่ไม่ทำปฏิกิริยากับพลาสมาของปลากะพงแดงเพศผู้ และสามารถนำไวเทลโลเจนินไปสร้างกราฟมาตรฐานโดยวิธี ELISA สำหรับประยุกต์ใช้ในการตรวจวัดปริมาณไวเทลโลเจนินในพลาสมาได้