วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2534

การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึงการใช้วิทยานิพนธ์ในด้านวัตถุประสงค์ของการใช้ วิธีการเข้าถึงวิทยานิพนธ์ สาขาวิชาและอายุของวิทยานิพนธ์ที่ใช้ และปัญหาในการใช้วิทยานิพนธ์ในห้องสมุดคณะทั้ง 15 แห่ง และหอสมุดกลาง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในภาคต้น ปีการศึกษา 2533 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม โดยเก็บรวบรวมข้อมูล ระหว่างเดือนสิงหาคม-กันยายน 2533 รวมแบบสอบถามที่ได้รับกลับคืน จำนวน 485 ชุด คิดเป็นร้อยละ 91.51 ผลการวิจัยพบว่า ผู้ใช้วิทยานิพนธ์สูงสุดเป็นนิสิตปริญญาโท ใช้วิทยานิพนธ์สาขาบริหารธุรกิจสูงสุด และผู้ใช้วิทยานิพนธ์ทั้งหมดใช้วิทยานิพนธ์สอดคล้องกับสาขาวิชาที่ศึกษาอยู่ ในระดับความเชื่อมั่น 0.05 นอกจากนี้ผู้ใช้มีวัตถุประสงค์ในการใช้วิทยานิพนธ์เพื่อค้นคว้าประกอบการ เขียนรายงาน เพื่อค้นคว้าประกอบการเขียนวิทยานิพนธ์และเพื่อใช้เตรียมสอบ ผู้ใช้มีความถี่ในการใช้วิทยานิพนธ์ไม่แน่นอนและใช้วิทยานิพนธ์ที่ได้จัด พิมพ์ระหว่าง พ.ศ. 2529-2532 สูงที่สุด โดยได้ชื่อเรื่องวิทยานิพนธ์จากการใช้คู่มือช่วยค้นประเภทบัตรรายการวิทยา นิพนธ์และใช้ตัวเล่มวิทยานิพนธ์ในส่วนของบทคัดย่อวิทยานิพนธ์ ในด้านปัญหาพบว่า ผู้ใช้ประสบปัญหาห้องสมุดมีวิทยานิพนธ์ของสถาบันอื่นน้อยอยู่ในระดับมาก และประสบปัญหาระดับปานกลางในเรื่องไม่สามารถหยิบวิทยานิพนธ์ด้วยตนเองได้ ไม่สามารถยืมวิทยานิพนธ์ออกนอกห้องสมุดได้ วิทยานิพนธ์เล่มใหม่นำมาจัดเรียงขึ้นชั้นบริการล่าช้า จำนวนเล่มวิทยานิพนธ์ที่ให้บริการแต่ละครั้งน้อยเกินไป จำนวนโต๊ะนั้งเฉพาะบุคคลในห้องวิทยานิพนธ์มีน้อย และวิทยานิพนธ์แต่ละชื่อเรื่องมีเพียงเล่มเดียวไม่เพียงพอต่อการใช้