วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตราการปลดปล่อยธาตุอาหารของปุ๋ย ไนโตรเจนชนิดควบคุมการปลดปล่อย ซึ่งมีการเตรียมปุ๋ยโดยใช้ชานอ้อยเป็นตัวดูดซับปุ๋ย หลังจากนั้นเคลือบปุ๋ยด้วยวัสดุพอลิเมอร์ 2 ชนิด คือ พอลิไวนิลอะซิเตตและชันสน อัตราส่วนโดยน้ำหนักของปุ๋ยต่อชานอ้อยต่อสารเคลือบแบ่งเป็น 6 อัตราส่วน และทำการศึกษาอิทธิพลของปัจจัยต่าง ๆ ที่มีต่ออัตราการปลดปล่อยธาตุอาหาร ซึ่งปัจจัยที่ทำการศึกษา ได้แก่ ปริมาณของสารเติมแต่งในสูตรผสม และสภาพความเป็นกรดหรือเบสของตัวกลาง รวมทั้งศึกษาอัตราการปลดปล่อย ธาตุอาหารของปุ๋ยที่เตรียมโดยการทำไมโครเอนแคปซูเลชันโดยใช้พอลิสไตรีนผลการ ศึกษาพบว่าปุ๋ยที่เคลือบด้วยพอลิไวนิลอะซิเตตมีอัตราการปลดปล่อยธาตุอาหาร สูงกว่าปุ๋ยที่เคลือบด้วยชันสน โดยอัตราส่วนระหว่างปุ๋ยต่อชานอ้อยต่อชันสนที่ทำให้ปุ๋ยมีอัตราการปลดปล่อย ต่ำที่สุด คือ 20:20:60 (สูตร 6) ซึ่งมีค่าคงที่การปลดปล่อยและระยะเวลาในการปลดปล่อยสารประกอบไนโตรเจนออกมา 50% เท่ากับ 8.14% day[superscript -1/2] และ 37.7 วัน ตามลำดับ อัตราการปลดปล่อยธาตุอาหารมีค่าลดลงเมื่อมีการเติมซีโอไลต์ในสูตรผสม (สูตร 10) โดยทำให้ปุ๋ยมีค่าคงที่การปลดปล่อยและระยะเวลาในการปลดปล่อย สารประกอบไนโตรเจนออกมา 50% เท่ากับ 7.85% day[superscript -1/2] และ 40.58 วัน ตามลำดับ ในขณะที่อัตราการ ปลดปล่อยธาตุอาหารมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อตัวกลางมีพีเอชเป็นเบส โดยทำให้ปุ๋ยมีค่าคงที่การปลดปล่อยเพิ่มขึ้น 1.47% day[superscript -1/2] และมีระยะเวลาในการปลดปล่อยสารประกอบไนโตรเจนออกมา 50 % ลดลง 5.03 วัน ปุ๋ย แคปซูลที่เตรียมจากพอลิสไตรีนมีอัตราการปลดปล่อยธาตุอาหารต่ำกว่าปุ๋ยที่ เตรียมจากชานอ้อย ซึ่งอัตราส่วนระหว่างปุ๋ยต่อพอลิสไตรีนต่อชันสนที่เหมาะสม คือ 40:40:20 และมีค่าคงที่การปลดปล่อยและระยะเวลาในการปลดปล่อยสารประกอบไนโตรเจนออกมา 50% เท่ากับ 6.7% day[superscript -1/2] และ 55.65 วัน ตามลำดับ