วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

เมื่อนำ Trichoderma reesei Rut C-30 เลี้ยงในอาหารสูตร production medium ที่ pH 5 อุณหภูมิ 30 องศาเซลเซียส โดยใช้วัสดุเหลือใช้จากการเกษตร 4 ชนิด คือรำข้าวสาลี รำข้าวเจ้า เปลือกถั่วลิสง และชานอ้อย เป็นแหล่งคาร์บอน พบว่ารำข้าวสาลีให้แอคติวิตีของไซแลนเนสสูงสุด (23.931 U/ml) และรำข้าวเจ้ามีแอคติวิตีของเซลลูเลสสูงสุด (0.656 U/ml) จากนั้นนำวัสดุเหลือใช้จากการเกษตรทั้ง 4 ชนิด มาวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมี พบว่ารำข้าวสาลีมีปริมาณเฮมิเซลลูโลสหรือไซแลนมากที่สุด โดยมีปริมาณ 26.10 กรัมต่อน้ำหนักแห้ง ส่วนเปลือกถั่วมีปริมาณเซลลูโลสสูงสุด (35.13 กรัมต่อน้ำหนักแห้ง) โดยที่การมีปริมาณเฮมิเซลลูโลสค่อนข้างสูงในรำข้าวสาลี มีผลส่งเสริมการผลิตไซแลนเนสได้ เมื่อนำรำข้าวสาลีมาหาความเข้มข้นที่เหมาะสม พบว่าที่ระดับความเข้มข้น 5 เปอร์เซ็นต์ ให้แอคติวิตีของไซแลนเนสสูงสุด (27.946 U/ml) และใช้แหล่งไนโตรเจนที่เหมาะสมคือ conrn steep liquor เมื่อศึกษาถึงผลของสารที่มีผลกระตุ้นการผลิตเอนไซม์ไซแลนเนส 3 ชนิด คือ ไซแลน ไซโลส และ beta-methyl-xyloside พบว่าไซแลนมีผลต่อการผลิตไซแลนเนสเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ไซโลสและ beta-methyl-xyloside มีผลกระตุ้นการผลิตเอนไซม์ไซแลนเนสเพิ่มขึ้น โดยไซโลสที่ระดับความเข้มข้น 0.2 กรัมต่อลิตรให้ค่าแอคติวิตีของเอนไซม์เพิ่มขึ้น 1.85 เท่า และ beta-methyl-xyloside ที่ระดับความเข้มข้น 5 กรัมต่อลิตรให้ค่าแอคติวิตีของเอนไซม์เพิ่มขึ้น 5.32 เท่า