วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

วัตถุประสงค์: ศึกษาถึงความชุกของภาวะการขาดไทอะมีน ในผู้ป่วยไทย ที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ วิธีการวิจัย : ผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โดยไม่จำกัดว่าภาวะหัวใจล้มเหลวดังกล่าวเกิดจากสาเหตุใด จะได้รับการเจาะเลือดเพื่อคำนวณหาระดับ TPPE (Thiamin-pyrophosphate Effect) และ ETK AC (Activation Coefficient of Erythrocyte Transketolase Activity) เพื่อนำมาคำนวณหา ความชุกของ ภาวะการขาดไทอะมีนในกลุ่มผู้ป่วยดังกล่าว นอกจากนี้ยังนำมาคำนวณหาค่าความเสี่ยงของลักษณะต่างๆ ทางคลีนิคต่อภาวะการขาดไทอะมีน ผลการวิจัย: จากผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวชาวไทย 99 คน พบเพียง ร้อยละ 15.2 (15 ใน 99 คน) ที่มีภาวะขาดไทอะมีน โดยร้อยละ 7.1 (7 ใน 99 คน) มีภาวะขาดไทอะมีนเล็กน้อย และร้อยละ 8.1 (8 ใน 99 คน) มีภาวะการขาดไทอะมีนชัดเจน (ปานกลาง ถึงรุนแรง) เป็นไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของภาวะการขาดไทอะมีน ระหว่าง เพศ อายุ และประวัติการใช้ยาขับปัสสาวะ ความเสี่ยงของภาวะการขาดไทอะมีน ในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวชาวไทย คือ ประวัติการดื่มสุรา (P = 0.001) และเศรษฐานะที่ต่ำ (P = 0.01) สรุป ความชุกของการขาดไทอะมีนในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวชาวไทย เป็นร้อยละ 15.2 โดยปัจจัยเสี่ยงได้แก่ การดื่มสุรา และเศรษฐานะที่ต่ำ