วิทยานิพนธ์ (อ.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการการสร้างตัวละครหญิงในวรรณกรรมของโอเอะ เคนสะบุโร ตั้งแต่ ค.ศ. 1975-2002 โดยสามารถแบ่งยุคของผลงานโอเอะออกได้เป็นสามช่วงคือ ยุคต้น (ค.ศ. 1957-1963) ยุคกลาง (ค.ศ. 1964-1979) และยุคปลาย (ค.ศ. 1980-ปัจจุบัน) ตัวละครหญิงในผลงานยุคต้น ของโอเอะเป็นตัวละครที่ไม่มีพัฒนาการ เป็นภาพแทนของโยนีที่ตัวละครชายใช้ประโยชน์ และเป็น "ผู้อื่น" ของสังคม ตัวละครหญิงในผลงานยุคกลางเป็นภาพแทนของพลังทางจิตวิญญาณของตัวละครชาย และมี บทบาทสำคัญในเรื่องมากขึ้น โดยโอเอะสร้างตัวละครหญิง "น้องสาว" "เพื่อนสาว" และ "แม่" ให้เป็นพลัง เยียวยาตัวละครเอกชาย อันสะท้อนให้เห็นพัฒนาการการสร้างตัวละครหญิงที่เปลี่ยนแปลงไป ตัวละครหญิง ในผลงานยุคปลายเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในครอบครัวและเป็นศูนย์กลางแห่งสรรพสิ่ง โดยเธอทำหน้าที่เป็น ผู้เยียวยาตัวละครชาย และ สร้างวัฏจักรแห่งธรรมชาติ ในฐานะ "ย่า” "แม่" "ภรรยา" "น้องสาว" และ "ลูกสาว" อันแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการขั้นสูงสุดของตัวละครหญิงในวรรณกรรมของโอเอะ เคนสะบุโร จากการศึกษาพบว่าอิทธิพลจากปรัชญาแห่งลัทธิอัตถิภาวนิยม ทฤษฎีวรรณกรรมตะวันตกทฤษฎีมานุษยวิทยาวัฒนธรรมและคติชนวิทยาของญี่ปุ่นรวมทั้งประสบการณ์ชีวิตของโอเอะมีส่วนสำคัญในการสร้างตัวละครหญิง และการศึกษายังสะท้อนให้เห็นว่าโอเอะมีทัศนคติต่อสตรีที่เปลี่ยนแปลงไปเช่นไร จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่าวรรณกรรมก่อน ค.ศ. 1964 ที่โอเอะได้รับอิทธิพลจากทฤษฎีตะวันตก และเป็นช่วง เริ่มต้นชีวิตนักเขียนของโอเอะสะท้อนให้เห็นข้อด้อยของการสร้างตัวละครหญิงผู้เป็นคนชายขอบ ในขณะที่ วรรณกรรมหลัง ค.ศ. 1964 ที่โอเอะหันกับมาให้ความสำคัญกับตำนานโบราณของญี่ปุ่นสะท้อนให้เห็น ข้อเด่นของการหยิบยกผู้หญิงซึ่งเคยเป็นคนชายขอบให้เป็นศูนย์กลาง ซึ่งแนวคิดเรื่องการให้ความสำคัญกับ ผู้หญิงนี้มีรากฐานมาจากแนวคิดแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น