วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540

การศึกษาวิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษาถึงเกณฑ์การออกแบบเขื่อนกันคลื่นแยก ในงานป้องกันชายฝั่งจากปัญหาการกัดเซาะ โดยศึกษาด้วยแบบจำลองทางกายภาพในห้องปฏิบัติการแบบจำลองชลศาสตร์และชายฝั่งทะเล ภาควิชาวิศวกรรมแหล่งน้ำ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาการเปลี่ยนแปลงชายฝั่งในแบบจำลองและการเกิดชายฝั่งสมดุลอันเนื่องมาจากเขื่อนกันคลื่นแยก และการกำหนดตัวแปรออกแบบที่เหมาะสมอันได้แก่ ความยาวเขื่อนกันคลื่น ระยะห่างระหว่างเขื่อนกันคลื่น และระยะเว้าของชายฝั่งสมดุล ในสภาวะการณ์ชายฝั่งทะเลต่างๆ ที่สามารถจำลองได้ในแบบจำลองชลศาสตร์ แบบจำลองกายภาพที่ใช้ในการศึกษาประกอบด้วย แบบจำลองแอ่งคลื่น แบบจำลองเขื่อนกันคลื่นแยกเครื่องกำเนิดคลื่น เครื่องมือวัดความสูงคลื่น และเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ติดตั้งแผงวงจรแปลงสัญญาณอนาล็อกเป็นดิจิตอลในการวัดข้อมูลคลื่น โดยในแบบจำลองแอ่งคลื่นนี้ใช้ชายฝั่งเป็นทรายขนาดเฉลี่ย 0.25 มม. และกำหนดทิศทางของคลื่นทำมุมกับแนวชายฝั่ง 3 มุม คือ 15 ํ 25 ํ และ 35 ํ โดยผันแปรค่าความสูงของคลื่น และคาบเวลาของคลื่น ให้มีค่าความชันคลื่นในแอ่งคลื่นอยู่ในช่วง 0.008 ถึง 0.055 และกำหนดติดตั้งเขื่อนกันคลื่นแยกให้มีอัตราส่วนความยาวเขื่อนต่อระยะระหว่างเขื่อน 1:1 ถึง 1:4 ผลการวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงชายฝั่งที่สภาวะสมดุลของแต่ละกรณีของการทดลอง สรุปได้ว่าระยะเว้าของชายฝั่งหรือระยะการกัดเซาะชายฝั่งจากแนวเขื่อนกันคลื่นเป็นผลมาจากความชันคลื่นเป็นสำคัญ และพลังงานคลื่นรวมที่ผ่านเข้ามาในอ่าวสมดุลมีผลต่อการกัดเซาะด้วยเช่นกัน และชายฝั่งสมดุลที่ได้จากการทดลองครั้งนี้เมื่อเปรียบเทียบกับชายฝั่งสมดุลแบบอ่าวรูปครึ่งหัวใจ ที่เคยมีผู้ศึกษามาก่อนหน้าแล้วเช่นรูปแบบของ Log-Spiral และ Parabolic form ปรากฏว่าชายฝั่งจากการทดลองนี้จะเกิดการเว้าน้อยกว่าอ่าวรูปครึ่งหัวใจเล็กน้อยแต่มีลักษณะใกล้เคียงกันมาก เมื่อพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างระยะเว้าของชายฝั่งต่อความยาวคลื่นในน้ำลึกและความชันคลื่นในน้ำลึก สามารถสรุปเป็นกราฟเกณฑ์การออกแบบเขื่อนกันคลื่นแยกได้ เมื่อทราบคุณสมบัติของคลื่นในน้ำลึกและทิศทางของคลื่นที่ทำมุมกับแนวชายฝั่ง โดยกำหนดค่าความยาวเขื่อนกันคลื่น ระยะห่างระหว่างเขื่อน และระยะเว้าของชายฝั่งได้