วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

ศึกษาผลของการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินโดยเฉพาะการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน จากพื้นที่ป่าไม้ไปเป็นพื้นที่เกษตรกรรมในลุ่มน้ำเพชรบุรี ต่อสภาพน้ำหลากซึ่งพิจารณาถึงการเปลี่ยนแปลงปริมาณน้ำหลากและชลภาพน้ำหลาก มีพื้นที่ศึกษาครอบคลุม 2 ลุ่มน้ำย่อยในลุ่มน้ำเพชรบุรีคือ ลุ่มน้ำห้วยแม่ประจันต์ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินค่อนข้างมาก และลุ่มน้ำเพชรบุรีตอนบนซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ที่มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินน้อยมาก ในการศึกษาผลของการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินต่อปริมาณน้ำหลากนั้น ได้แบ่งข้อมูลปริมาณน้ำหลากสูงสุดในรอบปีในลำน้ำห้วยแม่ประจันต์ (สถานี B.6) ที่มีการจดบันทึกไว้ตั้งแต่ปี 1961-2000 ออกเป็น 2 และ 3 ชุดข้อมูล และวิเคราะห์หาค่าพื้นฐานทางสถิติ และวิเคราะห์ขนาดน้ำหลากที่คาบการเกิดต่างๆ ของแต่ละชุดข้อมูลที่ได้แบ่งนั้นนำมาเปรียบเทียบ นอกจากนี้ข้อมูลปริมาณน้ำหลากสูงสุดในรอบปีที่มีการบันทึกไว้ที่สถานี B.6 ความยาว 39 ปีต่อเนื่องได้นำมาทำเป็น 26 ชุดข้อมูลที่แต่ละชุดมีความยาวข้อมูล 15 ปีต่อเนื่อง แล้ววิเคราะห์หาปริมาณน้ำหลากสูงสุดในรอบปีที่คาบการเกิดต่างๆ โดยใช้ฟังก์ชันการแจกแจงความถี่แบบ Log Pearson Type III และหาความสัมพันธ์ของเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงของน้ำหลาก และเปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ที่ไม่ใช่ป่าไม้ เนื่องจากเปลี่ยนไปเป็นพื้นที่เกษตรกรรม ซึ่งจากผลการศึกษาพบว่า ขนาดของปริมาณน้ำหลากสูงสุดในรอบปี สูงขึ้นในขณะที่พื้นที่ป่าไม้ลดลง นอกจากนี้การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน มีผลกระทบต่อปริมาณน้ำหลากที่คาบการเกิดต่ำๆ (ช่วงคาบการเกิด 2-5 ปี) มากกว่าปริมาณน้ำหลากที่ควบการเกิดสูงๆ (ช่วงคาบการเกิด 50 ปี ขึ้นไป) และชลภาพหนึ่งหน่วยน้ำท่าของช่วงหลังปี 1982 มีค่าปริมาณการไหลสูงสุดสูงขึ้นประมาณ 10% ทุกช่วงเวลา นอกจากนี้พบว่าปริมาณน้ำท่ารายปีในลุ่มน้ำห้วยแม่ประจันต์เพิ่มขึ้นประมาณ 41%