วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

สารเคมีที่ใช้ในการรักษาเสถียรภาพของน้ำยางธรรมชาติ เพื่อป้องกันการจับก้อนของอนุภาคยางนั้น โดยทั่วไปจะใช้แอมโมเนียในปริมาณต่างๆ เป็นหลัก และในการเก็บน้ำยางโดยวิธีการเจาะยาง เพื่อเก็บน้ำยางไว้ในถุงพลาสติกนั้น ถ้าหากสามารถเก็บน้ำยางไว้ในช่วงระยะเวลานาน ก็จะประหยัดค่าแรงงานในการเก็บน้ำยางได้ วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อหาชนิดของสารเคมี ที่สามารถใช้ทดแทนหรือใช้ร่วมกับแอมโมเนียในปริมาณต่ำ เพื่อรักษาเสถียรภาพของน้ำยางธรรมชาติ สารเคมีที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ แอมโมเนีย ไตรคลอซาน PONPE-9 โพลิไวนิลแอลกอฮอล์ โพรพิลีนไกลคอล ศึกษาโดยการเติมสารเคมีชนิดต่างๆ ลงในน้ำยางธรรมชาติที่ไม่มีการเติมสารเคมีใดๆ จากผลการทดลองพบว่า สารเคมีที่ใช้คือ ไตรคลอซาน โพลิไวนิล แอลกอฮอล์ โพรพิลีนไกลคอล มีผลในการเพิ่มระยะเวลาในการคงสภาพของน้ำยางธรรมชาติระยะเวลาหนึ่ง และการใช้ร่วมกับแอมโมเนียปริมาณต่ำ (< 1.33 phr.) สารเคมีเหล่านี้มีผลในการเพิ่มระยะเวลาในการคงสภาพ ของน้ำยางธรรมชาติได้นาน 50-80 ชั่วโมง ขึ้นกับชนิดของสารเคมีและความเข้มข้นที่เหมาะสม เมื่อเปรียบเทียบกับการใช้แอมโมเนียในปริมาณเดียวกันเพียงชนิดเดียว ที่สามารถคงสภาพน้ำยางธรรมชาติได้เพียง 30-40 ชั่วโมง