วิทยานิพนธ์ (ภ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อประเมินโครงการให้ความรู้แก่ผู้ป่วยนอกโรคหืดโดยเภสัชกร และเพื่อพิจารณาว่าบริการให้ความรู้ดังกล่าวมีส่วนช่วยเพิ่มผลลัพธ์ของการรักษาแก่ผู้ป่วยอย่างไร ระหว่างวันที่ 13 ตุลาคม 2542 ถึง 15 มิถุนายน 2543 ที่โรงพยาบาลอ่างทอง มีผู้ป่วยผู้ใหญ่จำนวน 49 รายซึ่งเป็นโรคหืดที่มีความรุนแรงระดับปานกลางถึงมาก โดยจำแนกตามผลการวัดสมรรถภาพทำงานของปอด และความรุนแรงของอาการ ได้เข้าร่วมโครงการ ผู้ป่วยถูกแบ่งเป็น 2 กลุ่ม, กลุ่มควบคุม 24 รายและกลุ่มทดลอง 25 ราย ผู้ป่วยกลุ่มทดลองได้รับการสอนเกี่ยวกับโรคหืดยาที่ใช้ และเทคนิคการใช้เครื่องวัดความเร็วลมหายใจออก ผู้ป่วยกลุ่มควบคุมได้รับคำแนะนำการใช้ยาตามปกติ ผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มจะพบกับเภสัชกรทุกเดือนเป็นเวลา 3 เดือน ผลการศึกษา พบว่าภายหลังจากการให้บริการ 3 เดือน ผู้ป่วยกลุ่มทดลองมีความรู้เกี่ยวกับโรคหืดและการดูแลตนเองดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม ผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มมีความรู้เกี่ยวกับยาที่ได้รับและวิธีการใช้ยาอย่างถูกต้องเพิ่มขึ้น หลังจากการให้ความรู้ผู้ป่วยกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมสามารถใช้ยาสูดพ่นได้อย่างถูกต้องร้อยละ 96 และ 54.2 ตามลำดับ (p<0.05) ผลลัพธ์ด้านคลินิกประเมินจากการเปลี่ยนแปลงค่าความเร็วสูงสุดของลมหายใจออกผู้ป่วยกลุ่มทดลองมีค่าความเร็วสูงสุดของลมหายใจออก ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ผลลัพธ์ด้านความเป็นมนุษย์ประเมินจากแบบสอบถามคุณภาพชีวิตสำหรับผู้ป่วยโรคหืด ผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มมีผลลัพธ์หัวข้อกิจกรรม อาการ อารมณ์ และรวมทั้งหมด ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) แต่ผู้ป่วยกลุ่มทดลองดีขึ้นมากกว่า ผลการศึกษาในครั้งนี้ สรุปได้ว่า โครงการให้ความรู้แก่ผู้ป่วยนอกโรคหืดโดยเภสัชกร สามารถช่วยให้ผู้ป่วยมีความรู้และสามารถดูแลตนเองเกี่ยวกับโรคหืด รวมทั้งผลลัพธ์ทางด้านคลินิกและด้านความเป็นมนุษย์ของเขาดีขึ้น