วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

ศึกษาประสิทธิภาพในการลดระดับกรดยูริกของยาเบนซ์โบรมาโรน เปรียบเทียบกับยาอัลโลพูรีนอล และผลข้างเคียงหลังได้รับยาในผู้ป่วยที่มีภาวะกรดยูริกในเลือดสูง ที่มีการทำงานของไตบกพร่อง โดยศึกษาจากผู้ป่วยที่มีภาวะกรดยูริกในเลือดสูง ที่มีการทำงานของไตบกพร่องจำนวน 14 ราย ด้วยการเจาะเลือดวัดระดับกรดยูริกและเก็บปัสสาวะ 24 ชั่วโมงก่อนและหลังได้รับยาอัลโลพูรีนอล ที่ปรับขนาดตามค่าการทำงานของไตเป็นเวลา 1 เดือน จากนั้นหยุดยา 1 เดือน เจาะเลือดและเก็บปัสสาวะ 24 ชั่วโมงก่อนและหลังได้ยาเบนซ์โบรมาโรน ขนาด 100 มก./วันเป็นเวลา 1 เดือน จากนั้นนำผลต่างของระดับกรดยูริกที่ลดลงมาเปรียบเทียบกัน พร้อมทั้งเปรียบเทียบผลข้างเคียงทางคลินิก และผลการตรวจชีวเคมีทางห้องปฏิบัติการก่อนและหลังได้รับยาแต่ละชนิด ผลการศึกษาพบว่า ยาอัลโลพูรีนอลสามารถลดระดับกรดยูริกเฉลี่ยร้อยละ 27.41 โดยสามารถลดระดับกรดยูริกต่ำกว่า 6.4 มก./ดล. ร้อยละ 50 และยาเบนซ์โบรมาโรนสามารถลดระดับกรดยูริกเฉลี่ยร้อยละ 42.01 โดยสามารถลดระดับกรดยูริกต่ำกว่า 6.4 มก./ดล. ร้อยละ 78.57 เมื่อนำระดับกรดยูริกที่สามารถลดลงได้มาเปรียบเทียบระหว่างกลุ่ม พบว่ายาเบนซ์โบรมาโรนสามารถลดระดับกรดยูริกได้มากกว่า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.02) และไม่พบผลข้างเคียงทางคลินิก หรือความผิดปกติจากผลตรวจเลือดทางห้องปฏิบัติการหลังได้ยาแต่ละชนิด สรุปได้ว่า ยาเบนซ์โบรมาโรนขนาด 100 มก./วัน สามารถลดระดับกรดยูริกในเลือดได้ดีกว่ายาอัลโลพูรีนอล ที่ปรับขนาดตามค่าการทำงานของไต ในผู้ป่วยที่มีระดับกรดยูริกสูงและมีการทำงานของไตบกพร่อง