วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาลักษณะการเชื่อมโยงความในภาษา ระดับข้อความในศิลาจารึกสุโขทัย ข้อมูลที่นำมาศึกษาได้แก่คำอ่านศิลาจารึก สุโขทัยที่มีผู้ปริวรรตแล้วจำนวน 50 หลัก ผลการศึกษาสรุปได้ว่า กลไกการ เชื่อมโยงความในศิลาจารึกสุโขทัยมี 5 ประการ คือ การเชื่อมโยงความโดยการ อ้างถึง การเชื่อมโยงความโดยการละ การเชื่อมโยงความโดยการซ้ำ การเชื่อมโยง ความโดยการใช้คำสัมพันธ์กันและการเชื่อมโยงความโดยการใช้คำเชื่อม การเชื่อมโยง ความโดยการอ้างถึงมี 2 ลักษณะคือ การอ้างถึงหน่วยนาม และการอ้างถึงข้อความ การเชื่อมโยงความโดยการละ จากการศึกษาพบการเชื่อมโยงความโดยการละเพียง ประเภทเดียวคือ การละรูปกริยาวลี การเชื่อมโยงความโดยการซ้ำมี 2 ลักษณะ คือ การซ้ำรูปและการซ้ำโครงสร้าง การเชื่อมโยงความโดยการใช้คำสัมพันธ์กันมี 3 ลักษณะคือ การใช้คำพ้องความหมายการใช้คำแย้งความหมาย และการใช้คำลูกกลุ่ม ของคำจากกลุ่มเดียวกัน และการเชื่อมโยงความโดยการใช้คำเชื่อม มีการใช้ คำเชื่อมแสดงความสัมพันธ์อยู่ 12 ลักษณะคือ ความสัมพันธ์แบบคล้อยตามกัน ความสัมพันธ์แบบแสดงผล ความสัมพันธ์แบบแสดงเหตุ ความสัมพันธ์แบบแสดงลำดับ เหตะการณ์ ความสัมพันธ์แบบแสดงวัตถุประสงค์ ความสัมพันธ์แบบแสดงการ เปรียบเทียบ ความสัมพันธ์แบบแสดงเงื่อนไข ความสัมพันธ์แบบแสดงจุดเริ่มต้น ความสัมพันธ์แบบขยายความ ความสัมพันธ์แบบแสดงความตัดตอนหรือแยกส่วน ความสัมพันธ์แบบแสดงวิธีการและ ความสัมพันธ์แบบแสดงการกล่าวถึงคำพูด และลักษณะการปรากฎใช้คำเชื่อมมีการปรากฎใช้คำเชื่อมครั้งเดียว และการปรากฎใช้คำเชื่อมแบบต่อเนื่อง