วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอการวิเคราะห์กลวิธีการเชื่อมโยงความในนิทานพื้นบ้านเวียดนาม ตามแนวทฤษฎีการวิเคราะห์สัมพันธสารของ Longacre โดยศึกษาจากนิทานพื้นบ้านเวียดนามที่เป็น ภาษาเขียนจำนวน 6 เรื่อง จากการวิเคราะห์พบว่ากลวิธีการเชื่อมโยงความในนิทานพื้นบ้านเวียดนาม สามารถแบ่งเป็น 4 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1) โครงสร้างทางสัมพันธสาร 2) แก่นเรื่อง 3) ตัวแสดง และ 4) คำสันธาน โครงสร้างทางสัมพันธสารของนิทานพื้นบ้านเวียดนามประกอบด้วยโครงสร้างลึกที่มี ลักษณะบังคับต้องปรากฎ 5 ส่วนกล่าวคือ การนำเรื่อง, เหตุการณ์ยั่วยุ, การเพิ่มความขัดแย้ง, จุดตึงเครียดและการคลี่คลายปัญหา และโครงสร้างลึกที่มีลักษณะไม่บังคับปรากฎ 2 ส่วนคือ เหตุการณ์ ต่อเนื่องและการสรุป ในที่นี้ได้ศึกษาลักษณะทางไวยากรณ์ของโครงสร้างลึกในรายละเอียดเช่นกัน กลวิธีการเชื่อมโยงความในแก่นเรื่องสามารถศึกษาได้จากคำกริยาที่แสดงแก่นเรื่องและตัวบ่งชี้คำ กริยาแสดงแก่นเรื่อง คำกริยาที่แสดงแก่นเรื่องในนิทานพื้นบ้านเวียดนาม ได้แก่ คำกริยาแสดงการ กระทำ, แสดงการเคลื่อนที่, แสดงการพูด, แสดงความรู้สึกนึกคิด, แสดงเหตุการณ์และแสดงการทำ ให้บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น ตัวบ่งชี้คำกริยาแสดงแก่นเรื่องแบ่งได้เป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ ตัวบ่งชี้ คำกริยาแสดงแก่นเรื่องที่แสดงจุดเริ่มต้นและจุดจบ, แสดงลำดับของเวลาและแสดงเหตุการณ์ ดำเนินเรื่องที่มีความเด่นเท่าเทียมกันและเกิดขึ้นพร้อมกัน การศึกษาตัวแสดงมุ่งศึกษาเรื่อง การลำดับตัวแสดงและการอ้างอิงตัวแสดง ตัวแสดงในนิทานพื้นบ้านเวียดนามแบ่งได้เป็น 3 ประเภทคือ ตัวแสดงหลัก ตัวแสดงรองและตัวประกอบ ตัวแสดงเหล่านี้จะถูกแนะนำเข้าสู่ฉาก โดยใช้อนุพากย์แสดงชื่อ, อนุพากย์แสดงการปรากฎและการปรากฎในตำแหน่งกรรมของประโยค การใช้ชื่อเฉพาะ, คำสรรพนาม, คำบอกสถานภาพทางสังคม, คำเครือญาติและการอ้างอิงโดยใช้ รูปศูนย์เป็นกลวิธีการอ้างถึงตัวแสดงหลังจากที่ตัวแสดงได้ถูกแนะนำเข้าสู่ฉากแล้ว การศึกษา เรื่องคำสันธานพบว่านิทานพื้นบ้านเวียดนามใช้คำสันธาน 9 ประเภทในการเชื่อมโยงความใน ระดับประโยค ได้แก่ คำสันธานเชื่อมความคล้อยตามกัน, เชื่อมความขัดแย้งกัน, เชื่อมความให้ เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง, เชื่อมความบอกผลของการกระทำ, เชื่อมความบอกเหตุของการกระทำ, เชื่อมความบอกจุดประสงค์, เชื่อมความแสดงเงื่อนไข, เชื่อมความเปรียบและเชื่อมความบอก ตัวอย่าง