จุดมุ่งหมายในการวิจัยเพื่อศึกษาการเชื่อมโยงความในภาษาถิ่น สุราษฎร์ธานี 6 ลักษณะ คือ การอ้างถึง การซ้ำ การแทน การละ การใช้ศัพท์ และ การใช้คำเชื่อม โดยเก็บข้อมูลจากภาษาระดับข้อความ 5 ประเภท ได้แก่ เรื่องเล่ากระบวนการ ข้อควรปฎิบัติ คำอธิบาย และบทสนทนา จากการศึกษา สรุปได้ว่า การเชื่อมโยงความโดยการอ้างถึงมี 3 ประเภท คือ การอ้างถึงโดยสรรพนาม รูปภาษาที่แสดงการอ้างถึง ได้แก่ คำสรรพนามทั้ง 3 บุรษ คำที่ทำหน้าที่เหมือน คำสรรพนาม ได้แก คำเรียกญาติ คำเรียกชื่ออาชีพ คำเรียกชื่อตำแหน่ง และ คำเรียกชื่อเฉพาะบุคคล และรูปศูนย์ การอ้างถึงเชิงบ่งชี้ มี 2 ชนิด คือ การบ่งชี้ด้วยคำสรรพนาม และการบ่งชี้ด้วยคำคุณศัพท์ และการอ้างถึงเชิงเปรียบเทียบ การเชื่อมโยงความโดยการซ้ำ เป็นการซ้ำหน่วยภาษา 3 ชนิด คือ หน่วยนาม หน่วยกริยา และหน่วยคำเชื่อม การเชื่อมโยงความโดยการแทน รูปภาษาที่ใช้แทน คือ รูปแทนบ่งชี้ การเชื่อมโยงความโดยการละพบว่ามี 3 ลักษณะ คือ การละหน่วยนาม การละหน่วยกริยา และการละหน่วยประโยค การเชื่อมโยงความโดยการใช้ศัพท์พบว่ามี 3 ประเภท คือ การใช้ศัพท์ที่ มีความหมายใกล้เคียงกัน การใช้ศัพท์ลูกกลุ่ม และการใช้ศัพท์ที่มี ความสัมพันธ์กัน โดย สัมพันธ์กันในเรื่องความต่อเนื่อง มี 2 ลักษณะ คือ ความต่อเนื่องของรูปภาษา และความต่อเนื่องของความหมาย การเชื่อมโยงความโดยการใช้คำเชื่อม พิจารณาถึงการแสดงความสัมพันธ์ โดยการใช้คำเชื่อมหน้าที่ของคำเชื่อม และการปรากฎของคำเชื่อม การแสดง ความสัมพันธ์โดยการใช้คำเชื่อม พบว่ามี 14 ลักษณะ ได้แก่ ความสัมพันธ์ แบบคล้อยตามความสัมพันธ์แบบขัดแย้ง ความสัมพันธ์แบบแสดงเงื่อนไข ความสัมพันธ์แบบแสดงเหตุ ความสัมพันธ์แบบแสดงผล ความสัมพันธ์แบบขยายความ ความสัมพันธ์แบบแจกแจง ความสัมพันธ์แบบตัดตอนหรือแยกส่วน ความสัมพันธ์แบบ ให้เลือก ความสัมพันธ์แบบแสดงตัวอย่าง ความสัมพันธ์แบบแสดงเวลา ความสัมพันธ์ แบบแสดงจุดเริ่มต้น ความสัมพันธ์แบบแสดงจุดสิ้นสุด และความสัมพันธ์แบบ แสดงการอ้างถึงคำพูด ส่วนหน้าที่ของคำเชื่อม จำแนกได้เป็น 5 ประเภทคือ คำเชื่อมนามกับนาม กริยากับนาม ประโยคกับประโยค นามกับประโยคย่อย และกริยากับประโยคย่อย สำหรับการปรากฎของคำเชื่อม ซึ่งปรากฎได้ 4 ตำแหน่ง คือ ต้นประโยค ต้นและกลางประโยคกลางประโยค และท้ายประโยค