วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

วิธีการประมาณค่าพารามิเตอร์ของโครงสร้างโดยทั่วไปใช้ในการหาคุณสมบัติด้านวัสดุของโครงสร้าง ได้แก่ ค่าสติฟเนสพารามิเตอร์ ที่ทำให้ผลตอบสนองของโครงสร้างที่ได้จากการจำลองทางคณิตศาสตร์มีความแตกต่างจากการวัดจริงน้อยที่สุด ปัญหาการประมาณค่าพารามิเตอร์ของโครงสร้างสามารถเขียนในรูปแบบการหาค่ากำลังสองน้อยที่สุดของผลต่างระหว่างผลตอบสนองเชิงโหมดที่ได้จากการคำนวณและที่ได้จากการวัด โดยใช้วิธีรีเคอร์ซีฟควอดราติกโปรแกรมมิงในการคำนวณค่าคำตอบที่เหมาะสม จากการศึกษาเบื้องต้นพบว่าประสิทธิภาพของวิธีการประมาณค่าพารามิเตอร์ของโครงสร้างนี้ถูกจำกัดโดยวิธีที่เลือกใช้ในการหาคำตอบของระบบสมการเชิงเส้นที่เกี่ยวข้อง ในกรณีที่แบบจำลองโครงสร้างมีความซับซ้อนหรือมีจำนวนระดับขั้นความเสรีมากขึ้น จะส่งผลให้เวลาที่ใช้ในการประมาณค่าพารามิเตอร์ของโครงสร้างเพิ่มขึ้น งานวิจัยนี้ศึกษาการประยุกต์ใช้วิธีปริภูมิย่อยไครโลฟ กล่าวคือ วิธีเกรเดียนต์สังยุค (CG) วิธีแอลคิวสมมาตร (SYMMLQ) วิธีเวกเตอร์คงค้างน้อยที่สุด (MINRES) และ วิธีเวกเตอร์คงค้างเสมือนน้อยที่สุดสมมาตร (SQMR) เปรียบเทียบกับวิธีการแยกแบบแอลยูในขั้นตอนการหาคำตอบของระบบสมการเชิงเส้นเหล่านี้ โดยเปรียบเทียบประสิทธิภาพของต่างๆ โดยใช้กรณีศึกษาเพื่อประเมินความเหมาะสมของการประยุกต์ใช้วิธีปริภูมิย่อยไครโลฟสำหรับการประมาณค่าพารามิเตอร์ของโครงสร้างการเปรียบเทียบประสิทธิภาพการประมาณค่าพารามิเตอร์ของโครงสร้าง ใช้การทดสอบด้วยวิธีเชิงตัวเลขโดยใช้กรณีศึกษาเป็นแบบจำลองโครงข้อหมุน 3 มิติ จากผลการเปรียบเทียบประสิทธิภาพพบว่า การใช้วิธีปริภูมิย่อยไครโลฟสามารถปรับปรุงประสิทธิภาพทางด้านเวลาในการหาคำตอบของระบบสมการเชิงเส้นในขั้นตอนของการประมาณค่าพารามิเตอร์ของโครงสร้าง อย่างไรก็ตามในกรณีที่ไม่สามารถวัดข้อมูลรูปแบบการสั่นไหวได้ทุกระดับขั้นความเสรี วิธีปริภูมิย่อยไครโลฟจะมีความเหมาะสมทางด้านเวลาในการคำนวณเฉพาะการใช้ข้อมูลรูปแบบการสั่นไหวในโหมดแรกๆเท่านั้น นอกจากนี้ประสิทธิภาพในการประมาณค่าพารามิเตอร์โดยวิธีปริภูมิย่อยไครโลฟมีแนวโน้มลดลงเมื่อจำนวนระดับขั้นความเสรีที่วัดรูปแบบการสั่นไหวลดลง