โครงการวิจัยลดภัยพิบัติจากแผ่นดินไหวในประเทศไทย (ระยะที่ 2) มุ่งเน้นไปที่ การศึกษาว่าอาคารที่มีอยู่ในปัจจุบันซึ่งไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ต้านทานแผ่นดินไหว จะสามารถทนต่อแรงแผ่นดินไหวได้ในระดับไหนและจะเกิดความเสียหายมากน้อยเพียงใด จะมีความปลอดภัยต่อชีวิตของผู้ใช้อาคารหรือไม่ และจะมีวิธีปรับปรุงหรือเสริมกำลังอาคารเหล่านั้นได้อย่างไร โครงการวิจัยนี้จะประกอบด้วย 2 ส่วนหลักๆ ได้แก่ งานวิจัยในส่วนที่ 1 เป็นการศึกษาวิเคราะห์โดยใช้แบบจำลองคอมพิวเตอร์เพื่อประเมินความสามารถในการต้านทานแผ่นดินไหวของอาคาร โดยแบบจำลองเหล่านี้ได้ถูกตรวจสอบกับผลการทดสอบของตัวอย่างโครงสร้างในห้องปฏิบัติการแล้วว่า สามารถทำนายพฤติกรรมของโครงสร้างได้ถูกต้องสมจริง การวิเคราะห์ได้ใช้เทคนิควิธี Modal Pushover Analysis และ Nonlinear Dynamic Analysis ซึ่งเป็นวิธีการที่ให้ผลสอดคล้องใกล้เคียงกับพฤติกรรมการตอบสนองของอาคารจริงมากที่สุด ในการศึกษานี้ได้มีการคัดเลือกอาคารตัวอย่าง 3 อาคารเพื่อนำมาใช้เป็นกรณีศึกษาดังนี้ กรณีศึกษาที่ 1 เป็นอาคารตัวอย่างของอาคารสาธารณะที่มีอยู่เป็นจำนวนมากในประเทศไทยคือ อาคารโรงเรียนในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการสูง 4 ชั้นกรณีศึกษาที่ 2 เป็นอาคารตัวอย่างประเภทหอพักในบริเวณกรุงเทพมหานคร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชนิดคาน-เสา สูง 9 ชั้น ที่ไม่ได้ออกแบบเพื่อต้านทานแรงแผ่นดินไหว (Gravity Load Designed Frames,GLD) และอาคารที่ออกแบบต้านทานแรงแผ่นดินไหวที่มีความเหนียวจำกัด (Intermediate Ductile Frame,IDF) กรณีศึกษาที่ 3 เป็นอาคารเรียนในระดับอุดมศึกษา ซึ่งเป็นตัวแทนอาคารที่มีความสูงมากกว่าอาคารเรียนในกรณีศึกษาที่ 1 อาคารในกรณีศึกษานี้มีความสูง 8 ชั้น ผลการศึกษาพบว่าเทคนิควิธีการวิเคราะห์ที่ได้ทำการพัฒนาขึ้นสามารถนำมาใช้ในการประเมินความเสียหาย และหาความสามารถในการต้านทานแผ่นดินไหวของอาคารได้เป็นอย่างดี งานวิจัยในส่วนที่ 2 เป็นการศึกษาทั้งในเชิงทฤษฎีและการทดสอบในห้องปฏิบัติการ เพื่อหาวิธีที่มีประสิทธิภาพในการปรับปรุง เสริมกำลังอาคารที่มีอยู่ให้สามารถต้านทานแผ่นดินไหวได้ดีขึ้น โดยศึกษาทั้งในส่วนการเสริมกำลังเฉพาะจุด (Localized Strengthening) เพื่อให้องค์อาคารมีกำลังและความเหนียวเพียงพอและการการเสริมกำลังโดยรวมของโครงอาคาร (Structure Level) เพื่อให้มีผลตอบสนองที่ดีภายใต้แรงแผ่นดินไหว โดยอาศัยเทคโนโลยีและวัสดุต่างๆ ที่สามารถหาใช้ได้ในประเทศไทย ในส่วนการเสริมกำลังเฉพาะจุด งานวิจัยนี้ได้พัฒนาวิธีการเสริมกำลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็กที่ไม่ได้ออกแบบให้ต้านทานแรงแผ่นดินไหว เนื่องจากเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของโครงสร้างที่ต้องทำหน้าที่รับนํ้าหนักบรรทุกของตัวอาคาร โดยเสริมกำลังด้วยเทคนิคการหุ้มด้วยวัสดุเชิงประกอบ (Composite-Material Jacketing) หรือที่รู้จักกันในชื่อของ Fiber Reinforced Plastics/Polymer (FRP) ในส่วนการเสริมกำลังโดยรวมของทั้งอาคาร งานวิจัยนี้ได้พัฒนาการใช้องค์อาคารยึดรั้งประสิทธิภาพสูงไร้การโก่งเดาะที่เรียกว่า Buckling Restrained Brace ซึ่งเป็นวิธีการที่สามารถเพิ่มกำลังและความสามารถในการสลายพลังงานโดยรวมได้สูง และเป็นวิธีที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้ได้จริงกับโครงสร้างในประเทศเพราะมีเทคนิควิธีการก่อสร้างที่ไม่ซับซ้อนจนเกินไป ผลการศึกษาพบว่าเทคนิควิธีการทั้งสองแบบสามารถเพิ่มความสามารถในการต้านทานแผ่นดินไหวได้เป็นอย่างดี จึงเป็นทางเลือกที่เหมาะสมทางหนึ่งในการเสริมกำลังอาคารที่ไม่ได้รับการออกแบบให้รับแรงแผ่นดินไหว