วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาปัญหาของการประมาณค่าพารามิเตอร์ของโครงสร้างจากผล ตอบสนองเชิงโหมดที่วัดค่าโดยที่ข้อมูลรูปแบบการสั่นไหวที่ทำการวัดได้ไม่ครบ ทุกระดับขั้นความเสรีของโครงสร้างและมีความคลาดเคลื่อน ค่าพารามิเตอร์คำตอบที่ได้ขาดความเป็นเอกภาพและมีความไหวตัวสูงต่อระดับความ คลาดเคลื่อนของข้อมูล การศึกษานี้เสนอแนวทางการแก้ปัญหาดังกล่าวด้วยวิธีเรกูลาร์ไรเซชัน วิธีนี้อาศัยการเพิ่มฟังก์ชันเรกูลาร์ไรเซชันเข้าไปในสมการเป้าหมายหลักซึ่ง อยู่ในรูปกำลังสองน้อยที่สุดของฟังก์ชันค่าผิดพลาดระหว่างผลตอบสนองของโครง สร้างจริงที่ได้จากการวัดและจากการคำนวณด้วยแบบจำลองไฟไนต์เอลิเมนต์ของโครง สร้าง ฟังก์ชันเรกูลาร์ไรเซชันถูกนิยามให้เป็นยูคริเดียนนอร์มของผลต่างระหว่างค่า พารามิเตอร์ที่ได้จากการประมาณและค่าพารามิเตอร์อ้างอิงของโครงสร้างที่ทราบ ค่าก่อนการประมาณ ผลกระทบของฟังก์ชันเรกูลาร์ไรเซชันต่อการประมาณค่าพารามิเตอร์ถูกกำหนดโดย ค่าสัมประสิทธิ์เรกูลาร์ไรเซชัน จากการแยกเมตริกซ์ ความไหวตัวของผลตอบสนองการสั่นไหวด้วยวิธีการแยกส่วนด้วยค่าซิงกูลาร์ (Singular Value Decomposition, SVD) พบว่าค่าสัมประสิทธิ์เรกูลาร์ไรเซชันจะเหมาะสมที่สุดเมื่อใช้ค่าซิงกูลาร์ (Singular value) ของเมตริกซ์ความไหวตัวของผลตอบสนองการสั่นไหวที่มากที่สุด กรณีเช่นนี้เกิดจากการกำหนดให้ค่าพารามิเตอร์อ้างอิงของโครงสร้างที่ทราบค่า ก่อนการประมาณมีผลกระทบต่อสมการเป้าหมายหลักสำหรับการประมาณค่าพารามิเตอร์ น้อยที่สุด วิธีการประมาณค่าพารามิเตอร์ที่เสนอถูกทดสอบประสิทธิภาพด้วยวิธีเชิงตัวเลข โดยใช้กรณีศึกษาเป็นแบบจำลองโครงสร้างอาคารรับแรงเฉือนขนาด 9 ชั้น จากผลการทดสอบพบว่า ในกรณีที่ใช้รูปแบบการสั่นไหวที่ทำการวัดครบทุกระดับขั้นความเสรีของโครง สร้างค่าพารามิเตอร์ที่ได้จากวิธีที่เสนอมีความไหวตัวต่อระดับความคลาด เคลื่อนของข้อมูลลดลง วิธีที่เสนอมีประสิทธิภาพดีในกรณีที่ใช้รูปแบบการสั่นไหวที่ทำการวัดได้ไม่ ครบทุกระดับขั้นความเสรีของโครงสร้าง นอกจากนี้ปัญหาความไม่มีเอกภาพของค่าพารามิเตอร์คำตอบลดลงเมื่อพิจารณาจาก ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของค่าประมาณพารามิเตอร์ อย่างไรก็ตามประสิทธิภาพในการประมาณค่าพารามิเตอร์ของวิธีที่เสนอมีแนวโน้ม ลดงเมื่อจำนวนตำแหน่งที่ทำการวัดรูปแบบการสั่นไหวลดลง