การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อหาประสิทธิภาพของแบบฝึก แจสแชนท์สำหรับใช้ประกอบการสอนรายวิชาทักษะการพูด ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 4 โรงเรียนศึกษานารีวิทยา กรุงเทพมหานคร 2) เพื่อเปรียบเทียบความ สามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนก่อนและหลังการใช้แบบฝึกแจสแชนท์ 3) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อแบบฝึกแจสแชนท์ที่สร้างขึ้น กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่กำลังศึกษา ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2545 โรงเรียนศึกษานารีวิทยา กรุงเทพมหานคร 1 ห้องเรียน จำนวน 30 คน ได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการ ทดลองได้แก่ แบบฝึกแจสแชนท์ ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นมาจำนวน 5 บทเรียน แบบทดสอบวัดความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษก่อนและหลังการทดลอง และแบบสอบถาม ความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อแบบฝึกแจสแชนท์ ทั้ง 5 บทเรียน การทดลองใช้เวลา 10 สัปดาห์ ๆ ละ 2 คาบเรียน ๆ ละ 50 นาที รวมทั้งสิ้น 20 คาบเรียน ก่อนการทดลองใช้แบบฝึกแจสแชนท์ ผู้วิจัยได้ทดสอบนักเรียนด้วยแบบ ทดสอบวัดความสามารถในการพูด ประเมินความสามารถในการพูด ผู้วิจัยทดสอบ นักเรียนด้วยแบบทดสอบวัดความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษฉบับเดียวกันทั้งก่อน และหลังการใช้แบบฝึกแจสแชนท์แต่ละบท จนครบทั้ง 5 บทเรียน วิเคราะห์ข้อมูลใช้ t-test แบบจับคู่ เพื่อเปรียบเทียบความสามารถ ในการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนกลุ่มตัวอย่างก่อนและหลังการใช้แบบฝึก แจสแชนท์ ใช้ค่าสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และค่าร้อยละ เพื่อหาค่า ประสิทธิภาพของแบบฝึกแจสแชนท์ที่สร้าง ใช้ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ระดับความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อแบบฝึกแจสแชนท์ ผลการวิจัยพบว่า 1. ประสิทธิภาพของแบบฝึกแจสแชนท์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นมีค่า 80.37/73.80 ซึ่งถือว่าเป็นแบบฝึกที่มีประสิทธิภาพดี 2. ความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนหลังการใช้แบบฝึกแจสแชนท์ สูงกว่าก่อนการใช้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 3. นักเรียนมีความคิดเห็นที่ดีมากต่อแบบแจสแชนท์ทั้ง 5 บท ที่ผู้วิจัยสร้าง