การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1. กลวิธีการเรียนรู้ภาษาของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพในสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล 2. ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการพูดและความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ในสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล 3. ความสัมพันธ์ระหว่างกลวิธีการเรียนรู้ภาษากับความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพในสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล 4. ความสัมพันธ์ระหว่างกลวิธีการเรียนรู้ภาษากับความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพในสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 3วิชาเอกการบัญชี ปีการศึกษา 2543 จำนวน 186 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ แบบสอบถามเกี่ยวกับกลวิธีการเรียนรู้ภาษาที่ผู้วิจัยได้ดัดแปลงมาจาก Strategy Inventory for LanguageLearning (SILL) : Version 7.0 (ESL/EFL) ของรีเบคคาแอลออกซ์ฟอร์ด (Rebecca L. Oxford, 1990 : 293-300)และแบบสอบวัดความสามารถในการพูดและการเขียนภาษาอังกฤษซึ่งผู้วิจัยได้สร้างขึ้น วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่ามัชฌิมเลขคณิตค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 3 ในสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ใช้กลวิธีการเรียนรู้ภาษา โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง 2. ความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 3 ในสถาบันเทคโนโลยีราชมงคลมีความสัมพันธ์กับความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3. กลวิธีการเรียนรู้ภาษาของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 3 ในสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ไม่มีความสัมพันธ์กับความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษ 4. กลวิธีการเรียนรู้ภาษาของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 3 ในสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ไม่มีความสัมพันธ์กับความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษ